ยนัก แต่ขอเพียงบุตรสาวมีชีวิตที่ดี เฮ่อฮูหยินก็วางใจแล้วบัดนี้ได้เห็นฮูหยินผู้เฒ่าและลูกเขยของนางดูแลทะนุถนอมบุตรสาวสุดที่รักของนางเป็นอย่างดี เฮ่อฮูหยินก็รู้สึกโล่งอกไปครึ่งหนึ่งส่วนอีกครึ่งหนึ่งที่ยังไม่โล่งอกคือเรื่องที่เฮ่อจือหร่านก าลังตั้งครรภ์ลูกแฝด ก่อนที่จางซานจะไปเชิญหมอต าแยที่เก่งที่สุดจากเมืองหลวงมา นางก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้เฮ่อจือหร่านไม่รู้ความคิดในใจของมารดา เมื่อเห็นว่าสีหน้าของมารดาไม่เศร้าหมองเหมือนตอนที่เจอกันครั้งแรก นางก็นึกว่าท่านแม่สบายใจแล้วที่เห็นนางยังมีชีวิตที่ดีขณะเดียวกัน นางก็รู้ว่าที่มารดาเดินทางมาไกลถึงซีเป่ยในยามนี้ ก็เพื่อมาอยู่เป็นเพื่อนนางตอนคลอด คงจะไม่กลับไปในเร็ววันนี้แน่ฮูหยินผู้เฒ่าก็คิดเช่นเดียวกัน“แม่สะใภ้เดินทางมาซีเป่ยครั้งนี้ ต้องอยู่นาน ๆ หน่อยนะ ท่านเพิ่งมาถึงที่นี่ ยังไม่รู้หรอกว่า บ้านของพวกเรามีของแปลก ๆ มากมายรับรองว่าพอท่านได้อยู่แล้ว จะไม่อยากกลับไปแน่นอน”
หากเป็นตอนที่เฮ่อฮูหยินเพิ่งเข้ามาในหมู่บ้าน แล้วอีกฝ่ายพูดออกมาเช่นนี้ นางคงไม่มีทางเชื่อแน่แต่เมื่อได้เห็นบ้านและข้าวของเครื่องใช้อันงดงามในบ้านของบุตรสาว นางก็รู้ว่าฮูหยินผู้เฒ่าไม่ได้พูดเกินจริงเลยที่นี่อยู่ห่างไกลจากความวุ่นวายในเมือง ทั้งหน้าบ้านและหลังบ้านดูสบายตา โดยเฉพาะภายในห้องนี้ที่อาจกล่าวได้ว่าดูสบายตากว่าวังหลวงเสียอีกเก้าอี้ที่นางนั่งอยู่ไม่รู้ว่าท ามาจากอะไร ม
