ตุ๊กตาที่ขายอยู่ในท้องตลาดนี้ล้วนมาจากสกุลโม่ทั้งสิ้น”ในตอนนั้นเอง ป้าหลี่ก็เหมือนกับนึกอะไรขึ้นมาได้“ยังมีอีกอย่างเจ้าค่ะ เป็นจี้ที่ท าจากขนกระต่าย สีสันสวยงามมาก”
“ป้าหลี่ นั่นเรียกว่าจี้กระต่ายหูยาว มาจากสกุลโม่เช่นกัน”หลังจากหยุดชั่วครู่ เฮ่อจือหร่านก็พูดต่อ “หลังจากพวกข้ามาถึงหมู่บ้านซีหลิ่ง ก็เริ่มเลี้ยงกระต่าย และจี้นี้ท ามาจากขนกระต่ายที่พวกข้าเลี้ยงเอง แม้ว่าราคาในตลาดจะสูง แต่ความจริงแล้วต้นทุนต ่ามาก”เฮ่อจือหร่านพูดเช่นนี้ก็มีเหตุผลตอนนี้สภาพความเป็นอยู่ของสกุลโม่ไม่ต่างจากตระกูลใหญ่ในเมือง หรืออาจจะดีกว่าด้วยซ ้า เงินทองเหล่านี้จึงต้องมีที่มาที่ไปอย่างสมเหตุสมผลแม้ว่าการขายตุ๊กตาขนสัตว์และการเลี้ยงกระต่ายจะท าเงินได้มาก แต่ถ้าบอกว่าท าเงินได้มากมายขนาดนี้ทันที่ ก็ยากจะท าให้ผู้คนเชื่อได้และนับตั้งแต่สกุลโม่มาถึงหมู่บ้านซีหลิ่ง กิจการที่พวกเขาลงแรงไปไม่ได้มีเพียงก าไรจากการขายตุ๊กตาขนสัตว์เหล่านี้เท่านั้น แต่ยังได้รับมาจากทรัพย์สินที่เอามาจากท้องพระคลังด้วยเฮ่อฮูหยินไม่ใช่คนค้าขาย นางไม่มีหัวด้านการค้าเลยนางเพียงได้ยินบุตรสาวบอกว่าตุ๊กตาหนึ่งตัวราคายี่สิบต าลึง และวัตถุดิบงดงามที่ใช้ท าจี้มาจากสกุลโม่ นางก็เชื่อสนิทใจว่าสกุลโม่ร ่ารวยมากแล้ว
สกุลโม่ไม่ขาดแคลนเงินทอง สามารถใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย นี่คือสิ่งที่เฮ่อฮูหยินยินดีเป็นที่สุดแม้ว่าตัวนางจะไม่สามารถมาพบบุตรสาวได้บ่อ
