ับนายได้อย่างไร นี่มันไม่ใช่การท าให้บ่าวอับอายหรือเจ้าคะ”เฮ่อจือหร่านรู้สึกจนใจกับความคิดที่ฝังรากลึกของคนโบราณขณะที่นางก าลังจะพูดอะไรบางอย่าง ฮูหยินผู้เฒ่าก็เอ่ยขึ้น“ป้าหลี่ฟังคุณหนูของท่านเถอะ ตอนนี้สกุลโม่ของพวกข้าไม่ใช่ตระกูลใหญ่อีกต่อไปแล้ว เป็นเพียงครอบครัวชาวบ้านธรรมดา ไม่มีกฎเกณฑ์พวกนั้นแล้ว”นางมองออกว่าสะใภ้เก้าให้ความส าคัญกับสาวใช้ชราผู้นี้มากดังนั้นจึงตัดสินใจช่วยเหลือสักหน่อยเฮ่อฮูหยินมองบุตรสาวของตน แล้วมองแม่เขย เห็นว่าบนใบหน้าของพวกนางไม่มีท่าทีแสร้ง ในใจก็รู้แล้วว่าสกุลโม่ในตอนนี้ไม่มีกฎเกณฑ์มากมายเช่นนั้นจริง ๆนางมองป้าหลี่ที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
“ป้าหลี่ เมื่อแม่เขยกับคุณหนูใหญ่ของเจ้าต่างก็บอกให้นั่ง เจ้าก็นั่งลงเถอะ!”ป้าหลี่รู้สึกปวดเอวและหลังอยู่บ้าง เมื่อเห็นฮูหยินเอ่ยปาก นางก็ไม่ได้เกรงใจอีกต่อไป“ถ้าเช่นนั้นข้าขอนั่งแล้วเจ้าค่ะ”เมื่อเห็นป้าหลี่นั่งลง เฮ่อจือหร่านก็หยิบตุ๊กตาแพนด้ายักษ์ และตุ๊กตากระต่ายหูยาวสีชมพูออกมาจากช่องว่างบนโต๊ะน ้าชา“ตุ๊กตาที่ป้าหลี่เห็นระหว่างทาง เป็นแบบนี้ใช่หรือไม่?”ป้าหลี่พยักหน้าไม่หยุด “ใช่แล้วเจ้าค่ะ เป็นตุ๊กตาแบบนี้ แพงมากเลยเจ้าค่ะ ตัวละยี่สิบต าลึงเชียว”เฮ่อฮูหยินเพิ่งเคยเห็นตุ๊กตาน่ารัก ๆ ที่มีสีสันสวยงามแบบนี้เป็นครั้งแรกนางถามด้วยความประหลาดใจ “หร่านหร่าน เจ้าบอกว่าตุ๊กตาชนิดนี้มาจากสกุลโม่หรือ”“ใช่แล้วเจ้าค่ะท่านแม่
