ึกสับสนไม่มีใครรู้จักความสามารถของบุตรสาวดีไปกว่านางผู้เป็นแม่ถึงแม้แม่เขยอยากจะชมบุตรสาวต่อหน้านาง ก็ไม่จ าเป็นต้องพูดเกินจริงถึงเพียงนี้กระมัง?ขณะนี้เฮ่อจือหร่านรู้สึกละอายใจอยู่บ้างจากความทรงจ าของเจ้าของร่างเดิมที่นางได้รับมา นอกจากความสนใจในต าราแพทย์แล้ว นางก็ไม่มีทักษะพิเศษอื่นอีกแต่ตอนนี้แม่สามีพูดไปไกลแล้ว นางเองก็โกหกไม่ได้ด้วยหากสกุลโม่ไม่มีนาง อย่าว่าแต่จะเดินทางมาถึงซีเป่ยได้อย่างปลอดภัยและได้กลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอย่างมีความสุขเลย เกรงว่าพวกเขาคงต้องตายระหว่างทางก่อนแล้วตอนที่นางก าลังคิดว่าจะอธิบายเรื่องนี้อย่างไรดี โม่จิ่วเยี่ยก็เอ่ยปาก
“ท่านแม่ยาย หร่านหร่านฉลาดมาก นางบอกข้าว่าตั้งแต่เด็กก็ชอบอ่านต าราแพทย์ แต่ไม่เคยมีโอกาสได้แสดงฝีมือในเมืองหลวงระหว่างทางถูกเนรเทศ เพื่อจะดูแลทุกคนในที่สุดนางก็ได้แสดงความสามารถที่แท้จริงออกมา”“มารดาของข้าบอกว่าที่สกุลโม่มีวันนี้ได้ก็เพราะหร่านหร่านค าพูดนี้เป็นความจริง นางไม่เพียงมีวิชาแพทย์ที่เชี่ยวชาญ แต่ยังคิดวิธีหาเงินได้มากมาย”“ตอนที่พวกข้าอยู่ระหว่างเดินทาง นางใช้ผ้าขนสัตว์ที่ซื้อมาจากชาวต่างชาติมาท าตุ๊กตาสัตว์ เหล่าหญิงสาวต่างชอบมันมาก ท าให้พวกเราได้เงินมา ไม่ใช่เพียงส าหรับค่าใช้จ่ายในการเดินทางเท่านั้นแต่ยังเหลือพอที่จะน ามาสร้างตัวที่นี่อีก”โม่จิ่วเยี่ยเป็นคนเดียวที่รู้เรื่องพื้นที่มิติของเฮ่อจือหร่าน เขารู้ว่าคว
