ด้วยความจนใจ คนขับรถม้าจึงต้องกลับไปรายงานคนบนรถม้า“ฮูหยิน ชาวบ้านที่นี่แปลกมากขอรับ ข้าแค่ถามทางเท่านั้น แต่พวกเขากลับหลบหนีข้าราวกับเห็นสัตว์ร้าย”เฮ่อฮูหยินรู้สึกจนปัญญา จึงต้องเลิกม่านรถม้าขึ้น สาวใช้สูงวัยช่วยพยุงนางลงมานางไม่ได้ต าหนิคนขับรถม้า ตอนที่มองออกมานอกหน้าต่างนางก็เห็นสถานการณ์ชัดเจนแล้ว“ข้าจะไปถามเอง”ส าหรับเฮ่อฮูหยินแล้ว โม่จิ่วเยี่ยไม่ได้คุ้นเคยเป็นพิเศษเขาเคยพบหน้าแม่ยายเพียงสามครั้ง ครั้งแรกคือก่อนจะแต่งงานกับเฮ่อจือหร่าน เขาไปส่งของหมั้นที่จวนเสนาบดีเฮ่อ ตอนนั้น
เสนาบดีเฮ่อกับภรรยามาต้อนรับร่วมกัน แต่ด้วยมารยาท เขาจึงก้มหน้าขณะพูดคุยกับพ่อตา ไม่ได้เงยหน้ามองแม่ยายเลยครั้งที่สองคือวันที่แต่งเฮ่อจือหร่านเข้าบ้าน เสนาบดีเฮ่อและภรรยามาส่งพวกเขาที่ประตู โม่จิ่วเยี่ยแค่ช าเลืองมองนางแวบเดียวจากนั้นก็ค านับลาครั้งที่สามคือวันที่พวกเขาถูกเนรเทศ สามีภรรยาเสนาบดีเหอมาส่งเฮ่อจือหร่าน เขาก็แอบมองพวกเขาเงียบ ๆ จากบนรถม้าและเมื่อไม่กี่วันก่อนที่เขาไปเมืองหลวง เขาก็แค่แอบฟังบทสนทนาของตระกูลเฮ่ออยู่ห่าง ๆ และไม่ได้เจอหน้าแม่ยายดังนั้น ความประทับใจของโม่จิ่วเยี่ยที่มีต่อแม่ยายของเขายังคงเลือนลางอยู่บ้างการแต่งกายของเฮ่อฮูหยินในวันนี้ไม่ต่างจากคนรวยทั่วไปเมื่อก่อนเขาเคยเห็นแม่ยายล้วนสง่างามและหรูหรา จึงเป็นเรื่องปกติที่โม่จิ่วเยี่ยจะจ านางไม่ได้อย่างไรก็ตาม แม้ว่าสตรีผู้นี้จะไม่
