ได้แต่งกายหรูหรา แต่กลิ่นอายความงามสง่าและสูงส่งที่ติดตัวมานั้นไม่อาจท าได้ ขาก็พอจะเดาได้ว่าคนผู้นี้มีฐานะไม่ธรรมดา และดูไม่เหมือนคนที่ชั่วร้ายเขาแค่รู้สึกสับสนเล็กน้อยว่าสกุลโม่จะมีความเกี่ยวข้องอะไรกับสตรีผู้นี้
ขณะที่ครุ่นคิดอยู่ในใจ เขาก็เดินไปมาหาเฮ่อฮูหยินแล้วพอเฮ่อฮูหยินหันกลับมาก็เห็นร่างสูงใหญ่สองร่างปรากฏอยู่ตรงหน้าโม่จิ่วเยี่ยไม่รู้จักแม่ยายผู้นี้ แต่เฮ่อฮูหยินจ าเขาได้ดีตอนที่โม่จิ่วเยี่ยไปส่งของหมั้นที่จวน นางจงใจมองเขาหลายครั้งโดยเฉพาะรูปร่างที่สูงใหญ่และสง่าผ่าเผยของเขาซึ่งโดดเด่นกว่าใครๆ“จิ่วเยี่ย” เฮ่อฮูหยินเห็นโม่จิ่วเยี่ยมาน ้าตาก็แทบจะไหลมีเพียงฟ้าดินเท่านั้นที่รู้ว่านางร้อนใจเพียงใดที่จะได้พบบุตรสาวและลูกเขยในระหว่างการเดินทางครั้งนี้นางอยากเห็นสภาพความเป็นอยู่ของพวกเขาเร็ว ๆที่ส าคัญที่สุดคือ บุตรสาวนางก าลังจะคลอดในไม่ช้า นางในฐานะมารดาต้องมาอยู่เคียงข้างเมื่อได้ยินค าเรียกนั้นโม่จิ่วเยี่ยพลันชะงัก จากนั้นก็ตอบกลับอย่างรวดเร็ว“ท่านแม่ยาย?”เขาถามอย่างระวังแม้ว่าจะจ ารูปร่างหน้าตาของแม่ยายไม่ได้ แต่เขาก็คุ้นเคยกับน ้าเสียงนี้ดี เพราะเพิ่งได้ยินมาจากตอนที่ไปเมืองหลวง
เฮ่อฮูหยินพยักหน้าซ ้า ๆ พร้อมกับน ้าตาที่ไหลออกมา“จิ่วเยี่ย หร่านหร่านยังสบายดีหรือไม่?” นี่คือสิ่งที่นางกังวลมากที่สุดในตอนนี้โม่จิ่วเยี่ยก้าวไปข้างหน้า “ท่านแม่ยาย หร่านหร่านสบายดี นางจะต้องดีใจ
