“พี่สะใภ้เก้าวางใจได้ คนพวกนั้นข้าจะจัดการเอง ข้ารับรองว่าต่อไปจะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก”เฮ่อจือหร่านต้องการแค่ค าพูดประโยคนี้จากเขา ส่วนที่เหลือพูดมากไปก็ไร้ประโยชน์“วันนี้ข้าให้คนไปตามคุณชายถังมา เพราะมีของดีจะให้ท่านดู”นางเปลี่ยนหัวข้อสนทนาอย่างรวดเร็วถังหมิงรุ่ยก าลังครุ่นคิดอยู่ในใจว่าจะจัดการกับพวกนักเลงของคุณชายรองกับจะรับมือกับเถ้าแก่จินอย่างไร พอเฮ่อจือหร่านบอกว่ามีของดี ดวงตาของเขาก็สว่างวาบขึ้น“พี่สะใภ้เก้ามีของดีอะไรหรือ รีบให้ข้าดูเร็วเถอะ” ในใจของเขาอะไรก็ตามที่เฮ่อจือหร่านบอกว่าเป็นของดี นั่นต้องเป็นของดีจริง ๆเฮ่อจือหร่านสั่งให้หลานเอ๋อร์น าแตงหอมที่ล้างสะอาดแล้วมาหนึ่งจาน“คุณชายถังลองชิมก่อน”ไม่ต้องพูดถึงการชิม เพียงแค่แตงหอมถูกยกมา กลิ่นหอมสดชื่นก็ท าให้ผู้คนยากจะต้านทานแล้วแต่เขาเป็นคนรู้กาลเทศะ จึงเหลือบมองไปทางผู้อาวุโสทั้งสองก่อน
แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าชายชราคนนั้นเป็นใคร แต่เห็นอีกฝ่ายนั่งอยู่กับฮูหยินผู้เฒ่า และสังเกตว่ามีบุรุษสกุลโม่กลับมามากมาย จึงเดาว่าบุคคลผู้นี้อาจจะเป็นนายท่านผู้เฒ่าหากไม่ใช่เพราะพี่สะใภ้เก้าพูดเรื่องของคุณชายรองก่อน เขาคงจะไปทักทายผู้อาวุโสทั้งสองก่อนแน่นอนตอนนี้ถังหมิงรุ่ยตระหนักแล้วว่าตนเองเสียมารยาท แม้จะอยากรีบเข้าไปชิมสิ่งที่มีกลิ่นหอมหวานนั้นเพียงใด ก็ไม่ควรละเลยมารยาทเขาค่อย ๆ เดินไปหยุดตรงหน้าผู้อาวุโสทั้งสอง แล้วค้อมกายค าน
