ยามนี้เป็ นช่วงที่อากาศร ้อนระอุ ภายในห้องรู ้สึกอึดอัด ฮูหยินผู้ อาวุโสจึงให้บุตรชายอุ้มสามีออกไปนั่งเล่นใต้ร่มเถาองุ่นในลานบ้าน เพื่อรับลมเย็น
ขณะที่ทุกคนกาลังกินแตงหอมอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงสุนัขเห่าและ เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้น
เสียงฝีเท้านี้ไม่ค่อยคุ้นหูสาหรับเฮ่อจือหร่านนัก
เพราะมันฟังดูหนักอึ้ง ต่างจากฝีเท้าเบาหวิวของบุรุษสกุลโม่
อวี่เอ๋อร ์มีไหวพริบดี จึงเดินไปทางประตู
เมื่อเปิดประตูลาน นางก็เห็นชายหนุ่มจากตระกูลจ้าวยืนหอบ หายใจอยู่ตรงนั้น พร ้อมกับสุนัขหลายตัว
ชายหนุ่มตระกูลจ้าวยังไม่ทันได้เอ่ยปาก พวกสุนัขที่เห็นเฮ่อจือห ร่านก็เห่าขึ้นมาอีกครั้ง พร ้อมกับหันไปทางหมู่บ้านเป็ นระยะ
เฮ่อจือหร่านรู ้ว่าต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นในหมู่บ้านแน่ สุนัข เหล่านี้ถึงได้มาที่นี่
แต่นางก็สื่อสารกับสุนัขไม่ได้ จึงหันไปถามชายตระกูลจ้าวว่า
“พี่ชาย เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ”
“ภรรยาเหล่าจิ่ว สามีของเจ้าอยู่ที่ไหน รีบไปดูที่หมู่บ้านเถอะ มี คนมาถามหาสกุลโม่ ข้าดูท่าทางพวกเขาแล้ว ต้องมีประสงค์ร ้ายแน่ ๆ ข้าจึงรีบมาเตือนพวกเจ้า จะได้เตรียมตัวทัน”
เมื่อเห็นท่าทางตื่นตระหนกของชายตระกูลจ้าว เฮ่อจือหร่านก็รู ้ ได้ทันทีว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา
บังเอิญว่าในตอนนั้นโม่จิ่วเยี่ยกับพี่หกก็ได้ยินเสียงสุนัขเห่าจึงรีบ กลับมา
