โม่จิ่วเยี่ยลงจากรถม้า เห็นเฮ่อจือหร่านถือนกพิราบที่จัดการเรียบร้อยแล้วอยู่ในมือเขาหัวเราะออกมาพร้อมกับท าท่าทางที่มีเสียงประกอบไปด้วย“เอาล่ะ จับได้แล้ว หร่านหร่าน เจ้ารออยู่ตรงนี้ ข้าจะไปจัดการมันสักหน่อย”เสียงตะโกนของเขานี้ ไม่มีใครในรถม้าสงสัยเลยแม้แต่น้อยเฮ่อจือหร่านเริ่มเตรียมน ้าแกงนกพิราบเพื่อบ ารุงร่างกายให้กับพ่อสามี ส่วนโม่จิ่วเยี่ยรับผิดชอบท าอาหารของคนอื่น ๆเนื่องจากอยู่กลางป่า แค่ได้กินอิ่มก็ดีแล้ว ไม่จ าเป็นต้องใช้ความพยายามมากในการท าเมื่อสามีและภรรยาเตรียมอาหารเสร็จ ก็เป็นเวลาพลบค ่าหลังจากกินอาหารเสร็จ ท้องฟ้าก็ใกล้มืดแล้ว และเพราะสถานะของพวกเขาค่อนข้างละเอียดอ่อน ไม่เหมาะจะไปค้างในเมือง จึงตัดสินใจพักผ่อนที่นี่หนึ่งคืนแล้วออกเดินทางในเช้าวันรุ่งขึ้นหลังพิจารณาแล้วว่าพวกเขาจะออกจากชายแดนตะวันตก การหยุดพักที่นี่เพื่อช่วยรักษาโม่ฉิงก็เสียเวลาไปประมาณหนึ่งวัน คาดว่าตอนนี้ฤทธิ์ยากระดูกอ่อนในร่างกายของพวกพี่สามคงถูกขับออกไปเกือบหมดแล้ว อีกฝ่ายน่าจะออกจากภูเขาเสี่ยวชิวได้แล้ว
เพื่อป้องกันไม่ให้คลาดกันระหว่างทาง พี่ห้าอาสาจะไปรออยู่บนถนนหลวง หากพี่สามและคนอื่น ๆ มาถึง ทุกคนก็จะได้รวมตัวกันแล้วออกเดินทางทันที่กลุ่มที่พักผ่อนอยู่ในป่าก็นับว่าโชคดี เฮ่อจือหร่านน ากระโจมที่พวกเขาใช้ตอนถูกเนรเทศติดมาด้วยสองสามหลัง ดังนั้นทุกคนจึงไม่ต้องนอนกลางแจ้งพี่ใหญ่รับหน้าที่ดูแลบิดา พวกเ
