ละรู้ว่าน้องสะใภ้เก้าอยู่ในรถม้าจึงเพียงเบียดกันอยู่ที่ประตูและชะเง้อคอมองเข้ามาข้างใน“น้องสะใภ้เก้า ขอบคุณเจ้ามากที่ช่วยชีวิตท่านพ่อไว้”โม่จวินรุ่ยในฐานะบุตรชายคนโตของครอบครัว เขารู้สึกว่าจ าเป็นต้องแสดงจุดยืน โดยเฉพาะน้องสะใภ้เก้าที่ท้องแก่ใกล้คลอดแต่ยังอุตส่าห์เดินทางมาไกลเพื่อช่วยเหลือหากไม่พูดค าขอบคุณสักค า เขาคงรู้สึกว่าไม่สมควรกับน้องสะใภ้เก้าที่ต้องล าบากตรากตร ามาไกลตั้งแต่เล็กจนโต พี่ใหญ่เป็นผู้น าของบรรดาน้อง ๆ เสมอมา เมื่อเห็นพี่ใหญ่ท าเช่นนี้ พี่น้องคนอื่นก็รู้สึกถึงความยากล าบากของเฮ่อจือหร่าน จึงพากันขอบคุณนางตามเขา
เฮ่อจือหร่านพูดเช่นนี้ก็เพื่อให้ทุกคนเข้าใจสภาพร่างกายของโม่ฉิง ไม่ใช่เพื่อเรียกร้องความดีความชอบ“พี่ชายทั้งหลายไม่ต้องมากพิธีหรอก ตอนนี้อาการของท่านพ่อค่อนข้างคงที่แล้ว ต่อไปเพียงแค่ดูแลให้ดีก็ไม่มีปัญหาแล้วเจ้าค่ะ”หากให้นางพูดอีกครั้งว่าคนในครอบครัวไม่ต้องมากพิธี กลับจะดูเป็นการแสร้งท ามากเกินไปนางรู้ว่าพี่ชายสามีทุกคนกระวนกระวายจะเข้ามาเยี่ยมบิดา จึงเรียกโม่จิ่วเยี่ยให้มาช่วยพยุงนางลงจากรถม้า แล้วปล่อยให้พ่อลูกอยู่ด้วยกันอีกทั้งเฮ่อจือหร่านยังรู้ดีว่าโม่จิ่วเยี่ยในตอนนี้ก็อยากจะอยู่ข้างกายบิดาด้วยหลังจากนางลงจากรถม้าอย่างปลอดภัยแล้ว ก็ไล่ให้โม่จิ่วเยี่ยกลับเข้าไปในรถม้าโม่ฉิงที่เพิ่งได้รับข้อมูลมากมาย ตอนนี้จึงมีค าถามมากมายที่อยากจะถาม“พวกเจ้าเล่าเรื
