พวกเจ้าพี่น้องคงล าบากกันมาก รวมถึงแม่ของเจ้าก็คงจะหลั่งน ้าตาไปไม่น้อยเลยทีเดียว”ในฐานะหัวหน้าครอบครัว แม้โม่ฉิงจะรู้สึกโกรธเคืองในใจเพียงใด แต่ก็ไม่อาจระเบิดอารมณ์ออกมาเหมือนเด็ก ๆ ได้เขาจึงต้องใช้เวลาสงบสติอารมณ์อยู่นานก่อนจะเอ่ยปากได้โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อนึกถึงภรรยาที่บ้าน นับตั้งแต่นางแต่งงานกับเขา ก็ไม่เคยได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเลยสักวัน ตอนยังสาวก็ต้องคอยห่วงกังวลเขา พอแก่ตัวลงก็ต้องมาทนทุกข์กับความเจ็บปวดจากการสูญเสียสามีและบุตรชายอีกพอคิดถึงสิ่งเหล่านี้ โม่ฉิงก็รู้สึกละอายใจนักบัดนี้เขาโชคดีที่ได้รับการช่วยเหลือจากลูกชายคนที่เก้าและลูกสะใภ้เก้า อีกทั้งสกุลโม่ก็กลายเป็นสามัญชนไปแล้วเขามีชีวิตรอดกลับมาได้ ต่อไปนี้ก็ไม่ต้องคิดเรื่องบ้านเมืองอีกเขาเพียงอยากอยู่เคียงข้างภรรยาอย่างสงบสุขในบั้นปลายชีวิตเท่านั้นรอให้ลูกในท้องของลูกสะใภ้เก้าคลอดออกมา เขาก็จะได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับการเลี้ยงดูหลาน
ในรถม้า พ่อลูกก าลังคุยกันถึงเรื่องที่สกุลโม่ประสบมาหลายปีส่วนเฮ่อจือหร่านที่อยู่ด้านนอกก็ไม่ได้อยู่เฉยนางค านึงถึงสภาพร่างกายของพ่อสามี จึงก่อกองไฟอยู่ข้างนอกโชคดีที่ตอนออกจากบ้าน นางเตรียมการณ์เอาไว้ล่วงหน้า น าเครื่องครัวและอาหารใส่ไว้ในรถม้าด้วยทว่าอาหารเหล่านี้ไม่มีประโยชน์ต่อการบ ารุงร่างกายของโม่ฉิงนางจึงต้องแอบหยิบของออกมาจากพื้นที่มิตินางไม่จ าเป็นต้องกังวลว่าเรื่องอาหารเหล่า
