รย์ซือเหมิงจากหนานเจียงวางแผนลอบท าร้ายในสนามรบ ท่านถูกยาสลบของเขาและถูกคนหนานเจียงจับตัวไป ทั้งยังสร้างเรื่องปิดบังว่าท่านตายในศึก น าศีรษะของท่านไปแขวนไว้บนก าแพงเมือง ด้วยเหตุนี้ พวกข้าจึงคิดว่าท่านไม่อยู่แล้ว ภายหลัง พวกเราพี่น้องได้สืบทอดต าแหน่งแม่ทัพใหญ่ของท่านต่อกันมา ยกเว้นน้องเก้า ทุกคนล้วนตกเป็น
เหยื่อของกลอุบายของปรมาจารย์ซือเหมิงและถูกควบคุมมาหลายปีโชคดีที่น้องเก้ากับภรรยาของเขาฉลาดหลักแหลม ฝ่าฟันความยากล าบากนับครั้งไม่ถ้วนจนช่วยพวกเราออกมาได้ กล่าวคือ นับจากครั้งสุดท้ายที่พวกเราพบกันก็ผ่านมาแปดปีแล้ว ตอนนั้นชูหานกับจิ่วเยี่ยยังเด็กอยู่ แต่ตอนนี้พวกเขาแต่งงานมีครอบครัวและเป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้ว”โม่จวินรุ่ยเพียงแค่อธิบายให้บิดาฟังอย่างง่าย ๆ โดยไม่ได้ลงรายละเอียดมากนักจุดประสงค์หลักของเขาคือท าให้บิดาตระหนักถึงความจริงว่าพวกเขาพ่อลูกไม่ได้พบหน้ากันมาแปดปีแล้วแม้ว่าร่างกายของโม่ฉิงจะอ่อนแอ แต่สมองของเขาก็ไม่ได้รับผลกระทบอะไรมากนักสิ่งที่โม่จวินรุ่ยพูดมานั้น แม้จะฟังดูชวนให้งุนงงอยู่บ้าง แต่เขาก็พยายามยอมรับความจริงนี้เพียงแต่ยังมีอีกหลายเรื่องที่เขาไม่อาจเข้าใจได้“ปรมาจารย์ซือเหมิงเป็นใครกัน? เหตุใดเขาจึงต้องรังแกสกุลโม่ของพวกเราด้วย อีกทั้งท าไมพวกเจ้าพี่น้องถึงแต่งกายเช่นนี้?”โม่ฉิงถามค าถามมากมายอย่างชัดเจนซึ่งการตอบค าถามเหล่านี้ต้องใช้เวลานาน
โม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร
