พี่ห้ารับผิดชอบเฝ้าปรมาจารย์ซือเหมิงอยู่ที่เชิงเขา ไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น เพราะชายชราใกล้จะสิ้นใจอยู่แล้ว ต่อให้อยากจะดิ้นรนก็คงท าไม่ไหวสิ่งเดียวที่ท าให้เขาร้อนใจคือโม่จิ่นเหนียนกับโม่จิ่วเยี่ยขึ้นภูเขามาทั้งวันแล้ว ยังไม่มีข่าวคราวอะไรส่งกลับมาเลย ท าให้พี่ห้ารู้สึกกระสับกระส่ายในเวลานี้ ปกติแล้วสมควรเป็นช่วงที่ผู้คนหลับใหล แต่พี่ห้ากลับไม่รู้สึกง่วงงุนเลยสักนิดส่วนหนึ่งเป็นเพราะเขากังวลว่าเจ้าจิ้งจอกเฒ่าซือเหมิงจะใช้กลอุบายอะไร แต่สิ่งส าคัญที่สุดคือ เขาก าลังเป็นห่วงความปลอดภัยของพี่น้องพอได้ยินเสียงฝีเท้าจากบนเขาแว่วมาแต่ไกล โม่จงหยวนก็เหลือบมองปรมาจารย์ซือเหมิงที่นอนเหมือนสุนัขตาย แล้วกระโดดลงจากรถม้าเมื่อเสียงนั้นดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ เขาระบุได้ว่าเสียงฝีเท้านี้ไม่ได้มาจากคนเพียงสองคนเขาเอ่ยถามด้วยน ้าเสียงทุ้มต ่า “ใคร?”
เมื่อได้ยินเสียงของพี่ห้า โม่จิ่วเยี่ยก็รีบตอบกลับทันที่ “พี่ห้า ข้าเอง”“น้องเก้า เจ้ากลับมาแล้วหรือ? ทุกอย่างราบรื่นดีหรือไม่?”โม่จิ่วเยี่ยร้อนใจจะช่วยบิดา ตอนนี้จึงไม่มีเวลาอธิบายอะไรมาก“พี่ห้า พวกข้าช่วยท่านพ่อกับพี่ชายทั้งสองออกมาแล้ว แต่อาการของท่านพ่อไม่ค่อยดีนัก พวกเราต้องรีบกลับไปหมู่บ้านซีหลิ่งเดี๋ยวนี้เลย”เมื่อได้ยินค าพูดของโม่จิ่วเยี่ย พี่ห้าจึงเบนสายตาไปยังเงาร่างสองร่างที่อยู่ด้านหลังน้องชายยามนี้ท้องฟ้าเริ่มสว่าง ไข่มุกราตรีก็ไม่มีประโยช
