น์อีกต่อไป พี่ใหญ่และพี่รองถูกทรมานมาหลายปี รูปร่างของพวกเขาจึงเปลี่ยนไปมาก ท าให้โม่จงหยวนจดจ าไม่ได้อย่างไรก็ตาม หลังจากได้ยินค าพูดของน้องเก้า พี่ห้าก็เดาว่าคนที่อยู่ด้านหลังน้องชายอาจเป็นท่านพ่อและพี่ชายของพวกเขาพี่รองที่ก าลังอุ้มบิดาก็เดินมาใกล้โม่จงหยวนแล้ว“น้องห้า รีบพาพวกข้าไปที่รถม้าเถอะ”แม้ว่ารูปร่างของพี่รองจะเปลี่ยนไป แต่เสียงของเขากลับไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก
โม่จงหยวนได้ยินเสียงที่ไม่ได้ยินมานาน ทันใดนั้นน ้าตาก็เอ่อคลอ“พี่รองใช่หรือไม่?”“เป็นข้าเอง”พี่ใหญ่เดินเข้ามาเช่นกัน เขาเดินอ้อมโม่จิ่วเยี่ยมาหาโม่จงหยวนแล้วตบไหล่น้องชายเบา ๆ “น้องห้า ข้าพี่ใหญ่”“พี่ใหญ่”แม้โม่จงหยวนยังไม่รู้ว่าสถานการณ์ของท่านพ่อเป็นอย่างไร แต่จากน ้าเสียงของน้องเก้าก็รู้ว่าเรื่องนี้เร่งด่วนมาก ดังนั้นเขาจึงไม่มีเวลาสนใจพี่ชายทั้งสองมากนัก เพียงเอ่ยทักทายสั้น ๆ แล้วน าทางคนไปยังรถม้าเมื่อมาถึงรถม้า พี่ห้าก็ถามขึ้น “น้องเก้า ตอนนี้จัดการจิ้งจอกเฒ่าได้แล้วใช่หรือไม่”เมื่อเห็นชายชราที่น่ารังเกียจ พี่ห้าก็รู้สึกหงุดหงิดบัดนี้น้องเก้าช่วยบิดาและพี่ชายทั้งสองได้ส าเร็จแล้ว ในที่สุดก็ไม่ต้องมองใบหน้าอันน่ารังเกียจของปรมาจารย์ซือเหมิงทั้งวันอีก“พี่ห้ารอก่อนเถอะ ตอนนี้ข้าก็ยังไม่แน่ใจว่าเขาจะยังมีประโยชน์อีกหรือไม่”
ตอนนี้โม่จิ่วเยี่ยไม่คิดจะเสี่ยง แต่เป็นเพราะสภาพของบิดาน่าเป็นห่วงเหลือเกินและแทนที่จะรีบ
