โม่จิ่วเยี่ยกลับถามเขาว่าอะไร?โม่จิ่วเยี่ยถามเขาว่าสามารถถอนพิษกู่ให้โม่ฉิงได้หรือไม่?หากเป็นเช่นนั้น พวกเขาก็ช่วยโม่ฉิงออกมาได้ส าเร็จแล้วหรือ?
เครื่องหมายค าถามมากมายปรากฏขึ้นในสมองของปรมาจารย์ซือเหมิง เพื่อหาค าตอบ เขาไม่ได้ตัดบทสนทนาในทันที่“กู่ที่อยู่ในร่างของบิดาของเจ้าเป็นของข้าเอง และสิ่งที่ควบคุมเขาคือกู่คู่กายของข้า กู่ที่อยู่ในร่างของเขา ข้าย่อมสามารถถอนออกได้”ไม่ว่าอย่างไร เขาวางแผนที่จะท าให้โม่จิ่วเยี่ยวางใจก่อน หากมีโอกาสหลบหนีไปได้ก็จะดีที่สุด แต่ถึงจะหนีไปไม่ได้ เขาก็ยังได้ข้อมูลบางอย่างมาหากปรมาจารย์ซือเหมิงลังเลหรือแสดงท่าทีว่าไม่เต็มใจจะช่วยบิดาของเขา โม่จิ่วเยี่ยอาจจะยังต่อรองกับอีกฝ่ายอีกสักพักแต่จิ้งจอกเฒ่ากลับตอบรับอย่างรวดเร็วเช่นนี้ โม่จิ่วเยี่ยย่อมคาดเดาความคิดของเขาออกจิ้งจอกเฒ่าเพียงต้องการถ่วงเวลา หรือไม่ก็ก าลังคิดหาวิธีชิงกู่คู่กายคืนจากเขาแล้วฉวยโอกาสหลบหนีไปเมื่อเป็นเช่นนั้น โม่จิ่วเยี่ยจึงต้องยอมสละโอกาสช่วยบิดาที่แทบเป็นไปไม่ได้นี้“หากเจ้าคิดจะใช้วิธีนี้เพื่อชิงกู่คู่กายของเจ้าคืน เจ้าก็ควรเลิกล้มความคิดนั้นเสียเถอะ!”
เมื่อเรื่องมาถึงจุดนี้ ในใจของโม่จิ่วเยี่ย ก็ไม่มีความจ าเป็นที่จะต้องเก็บปรมาจารย์ซือเหมิงไว้ปรมาจารย์ซือเหมิงเห็นว่าความคิดของตนถูกมองทะลุปรุโปร่งจึงฝืนร่างกายที่อ่อนแอส่งเสียงหัวเราะดังลั่น“ฮ่า ๆ ๆ !!!…โม่จิ่วเยี่ย ไม่ใช่ว่าโม่ฉิ
