่งแรกที่คิดคือตัวเขาเองอาจจะตายไปแล้วด้วย เพื่อพิสูจน์ความคิดนี้ เขาจึงเอ่ยถามเช่นนั้นโม่จิ่วเยี่ยแค่นเสียงเย็นชา “สิ่งที่เจ้าท ากับสกุลโม่ของข้า เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้เจ้าตายง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ?”ความจริงแล้วที่ปรมาจารย์ซือเหมิงถามเช่นนั้น เพราะสมองมึนงงมานานเกินไป จนท าให้ความคิดสับสนไปบ้างเมื่อได้ยินค าพูดของโม่จิ่วเยี่ย เขาก็รู้สึกตัวอย่างรวดเร็ว เพราะสัมผัสความเจ็บปวดและอ่อนแรงของร่างกายได้อย่างชัดเจนหากเขาตายจริง ๆ ก็ไม่ควรจะรู้สึกเช่นนี้“โม่…โม่จิ่วเยี่ย เจ้าสังหารข้าเถอะ!”
ปรมาจารย์ซือเหมิงคิดไม่ออกว่า โม่จิ่วเยี่ยที่เข้าไปในเนินเขาลูกที่หกซึ่งเต็มไปด้วยกับดักอันตราย แล้วยังสามารถปลอดภัยกลับมาได้อย่างไรแม้ในใจจะสงสัยเพียงใด แต่เขาก็ไม่กล้าถามออกมา เพราะมันจะเป็นการยอมรับว่าเขาจงใจส่งพวกเขาพี่น้องไปตายบนภูเขาตอนนี้โม่จิ่วเยี่ยก าลังเป็นห่วงบิดา จึงไม่มีอารมณ์จะมาเล่นทายปริศนากับจิ้งจอกเฒ่าผู้นี้“บอกมา เจ้ามีวิธีถอนพิษหนอนกู่ในร่างของท่านพ่อข้าหรือไม่?”เมื่อได้ยินค าถามของโม่จิ่วเยี่ย ปรมาจารย์ซือเหมิงก็รู้สึกใจหายวาบตามความคิดของเขา พี่น้องสกุลโม่แม้จะโชคดีหลบหลีกกับดักพิษที่ตนวางไว้และเข้าไปข้างในได้ ก็ไม่มีทางรอดชีวิตกลับมายิ่งไม่ต้องพูดถึงการตามหาโม่ฉิงพบ หากโชคดี อย่างมากก็ได้พบเพียงบุตรชายคนโตและคนรองของสกุลโม่ กระนั้นพวกเขาก็ต้องตายด้วยน ้ามือของพี่น้องร่วมสายเลือดแต่
