วที่นั่งอยู่บนพื้น“อาการของพี่สามดีขึ้นมากแล้วเมื่อเทียบกับตอนที่ช่วยมา ข้าคิดว่าพรุ่งนี้เช้าเขาจะสามารถเคลื่อนไหวได้คล่องแคล่ว”พี่หกรู้ว่าน้องเก้าก าลังกังวลว่าระหว่างทางลงเขา อาจมีสิ่งมีพิษที่พี่สามและคนอื่นรับมือไม่ไหวเขาก้าวไปข้างหน้าและตบไหล่ของโม่จิ่วเยี่ย“น้องเก้า เจ้ากับพี่ใหญ่พี่รองพาท่านพ่อลงเขาไปก่อนเถอะ ข้าจะอยู่ที่นี่ ดูแลพี่สามกับคนอื่นเอง หลังพวกเขาเคลื่อนไหวได้ดีแล้วข้าจะพาพวกเขาออกไปด้วยกัน”โม่จิ่วเยี่ยพยักหน้า “ได้ ตอนนี้คงท าได้เท่านี้แล้ว”
ว่าแล้วเขาก็หยิบยาจ านวนหนึ่งออกมาจากอกเสื้อส่งให้พี่หก “นี่คือยาถอนพิษ พวกท่านจะต้องใช้ตอนลงเขา”พี่หกรับยามาแล้วเก็บไว้ด้วยความระมัดระวัง “หลังจากพวกเจ้าลงเขาไปพบกับพี่ห้าแล้ว ก็รีบกลับไปหมู่บ้านซีหลิ่งโดยเร็วที่สุด พวกเราพี่น้องจะไปพบกันที่บ้าน”“ได้” โม่จิ่วเยี่ยรับค าหลังจากก าชับพี่หกเรื่องต่าง ๆ แล้ว จึงพาพี่ใหญ่ พี่รอง และบิดาลงเขาไปด้วยกันโชคดีที่เขาหยิบไข่มุกราตรีทั้งหมดออกมาจากสุสาน จึงเหลือไว้ให้พี่สามกับคนอื่น ๆ ให้แสงสว่างในถ ้าสองสามลูก กลายเป็นของที่ส าคัญที่สุดส าหรับการลงจากภูเขาด้วยประสบการณ์จากการขึ้นภูเขามา เหล่าพี่น้องพาบิดาลงเขามาได้โดยไม่ต้องใช้ความพยายามมากนักแม้จะเป็นเช่นนั้น เมื่อพวกเขาไปพบกับพี่ห้า ท้องฟ้าก็ใกล้สว่างแล้ว
