พี่หกพูดพลางรวบรวมกาลังภายในอีกครั้ง เร่งใช ้วิชาตัวเบาสุด ความสามารถ รีบมุ่งหน้าไปยังถ้า
พี่น้องคนอื่นเองก็ตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงติดตามโม่ จิ่นเหนียนไปอย่างใกล้ชิด
เมื่อพวกเขาปรากฏตัวบนลานโล่งหน้าถ้า สิ่งที่เห็นคือหมาป่าหิว โซสิบกว่าตัวกาลังเห่าหอนใส่ปากถ้า
ในยามค่าคืนอันมืดมิด แสงสีเขียวกะพริบวิบวับราวกับหิ่งห้อย นั่นคือดวงตาที่เปล่งประกายดุร ้ายของหมาป่า
โม่จิ่วเยี่ยและพี่หกยกแขนขึ้นพร ้อมกัน ลูกธนูจากหน้าไม้ขนาด เล็กพุ่งไปยังหมาป่าที่หิวโหย
พริบตานั้นหมาป่ าตรงหน้าก็ล้มลงเป็ นแถบ เมื่อได้ยินเสียงร ้อง ของหมาป่าจ่าฝูง หมาป่าที่เหลือพลันวิ่งหนีไปในหุบเขา
หลังอันตรายผ่านพ้นไปแล้ว พวกเขาพี่น้องรีบพาโม่ฉิงเข้าไปใน ถ้า
เห็นเพียงพี่สามกับพวกเหลียงห่าวต่างถือคบเพลิงที่ใกล้จะไหม้ หมด พยายามเหวี่ยงไปมาสุดกาลัง
จากสภาพของพวกเขา ชัดเจนว่าอาการอ่อนแรงยังไม่ได้หายไป มิฉะนั้นตอนเผชิญหน้ากับฝูงหมาป่า พวกเขาคงไม่ดูอ่อนแอถึงเพียง นี้
เมื่อเห็นพี่น้องของตนกลับมา พี่สามก็ถอนหายใจด้วยความโล่ งอก ขณะเดียวกันก็รู ้สึกว่าคบเพลิงในมือหนักราวพันชั่ง
หากไม่ใช่เพราะกลัวว่าเขาจะเผลอทาคบเพลิงตกลงบนพื้นและ ทาให้เกิดไฟไหม้ บางทีตอนนี้เขาคงปล่อยมันไปแล้ว
โม่จิ่วเยี่ยเห็นว่ามือของพวกเขาที่ถือคบเพลิงไม่มีแรงเหลืออยู่ แล้ว จึงรีบเข้าไปรับคบเพลิงจากมือของพี่สามและซ่งเชาที่อยู่ใกล้ ที่สุด
