โม่จิ่นเหนียนก็เข้าไปรับคบเพลิงจากมือเหลียงห่าวและคนอื่น เช่นกัน
โม่จิ่วเยี่ยถามด้วยความเป็ นห่วง “พี่สาม พวกท่านไม่เป็ นไรใช่ หรือไม่”
พี่สามยิ้มขมขื่นพลางส่ายหน้า “พวกเรายังสบายดี โชคดีที่พวก เจ้ากลับมาทันเวลา”
พูดจบ เขาก็มองไปทางปากถ้า เห็นพี่รองอุ้มคนผู้หนึ่งไว้ในอ้อม แขน
สามพี่เบิกตากว้าง “นี่คือ?”
“สามพี่ นี่คือท่านพ่อ ในที่สุดพวกเราก็พบท่านแล้ว”
เ มื่อ ไ ด้ยิน ว่ า เ ป็ น บิด า พี่ส า ม ก็ อ ย า ก ลุ ก ขึ้น ไ ป ดู โ ด ย สัญชาตญาณ
แต่น่าเสียดาย แม้ว่าเขาจะรู ้สึกดีขึ้นมากกว่าตอนที่เพิ่งฟื้น แต่ ขาก็ยังไม่สามารถรับน้าหนักของร่างกายได้
เขายืนขึ้นไม่ได้และเซมาอยู่ตรงหน้าโม่จิ่วเยี่ย
โม่จิ่วเยี่ยรีบเข้าไปประคองเขาไว้
“พี่สาม อย่าเพิ่งร ้อนใจ ท่านพ่อยังไม่ได้ถอนหนอนพิษ เขายังไม่ มีสติรู ้ตัว”
พี่รองที่อุ้มบิดาไว้ ค่อย ๆ วางคนลงข้างกายโม่อวิ๋นเฟิง
“อวิ๋นเฟิง สภาพของท่านพ่อไม่ค่อยดีนัก” น้าเสียงของพี่รองแฝง ไปด้วยความเศร ้าที่ยากจะปิดบัง
โม่อวิ๋นเฟิงกาลังมองบิดาอย่างละเอียด เขารู ้สึกไม่อยากจะเชื่อว่า ชายชราร่างผอมแห้งตรงหน้านี้จะเป็ นบิดาของตน
ในความทรงจ าของเขา ท่านพ่อร่างกายสูงใหญ่และน่าเกรงขาม แต่ชายชราตรงหน้านี้ ไม่มีเค้าโครงของท่านพ่อในอดีตเหลืออยู่เลย
เขายื่นมือสั่นเทาออกไป พยายามสัมผัสบิดา แต่ใครจะรู ้ว่าจู่ ๆ ก็ ถูกการเคลื่อนไหวของโม่ฉิงทาให้สะดุ้งตกใจ
