ที่แท้โม่ฉิงกาลังทาท่าเหมือนเมื่อครู่ มือขวายื่นไปหยิบกระดาษ เงินกระดาษทองข้าง ๆ แต่บังเอิญไปจับแขนของโม่อวิ๋นเฟิงเข้า เดิมที โม่อวิ๋นเฟิงก็ไม่มีแรงอยู่แล้ว พอถูกโม่ฉิงจับแขนไว้ คนเป็ นพ่อก็ดึง มือลูกชายมา ท าท่าจะส่งกระดาษเงินกระดาษทองเข้าไปในอ่างทอง แดง
พี่รองเห็นอย่างนั้น จึงจาใจเดินเข้าไปแกะมือของท่านพ่อที่กาลัง จับแขนโม่อวิ๋นเฟิงออก
โม่อวิ๋นเฟิงมีสีหน้างุนงง
“พี่รอง ท่านพ่อกาลังทาอะไรอยู่?”
คาถามนี้ไม่ได้มีเพียงพี่รองที่ไม่อยากตอบ แม้แต่พี่น้องคนอื่นที่รู ้ เรื่องก็ไม่อยากพูดเช่นกัน
นี่อาจกล่าวได้ว่ามันคือความอัปยศครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของ ท่านพ่อ
ขณะเดียวกัน พี่หกก็มองไปทางโม่จิ่วเยี่ยด้วยดวงตาสีแดงก่า
“น้องเก้า ถอนหนอนพิษให้ท่านพ่อตอนนี้เลยดีหรือไม่?”
เมื่อครู่ตอนช่วยพี่ใหญ่กับพี่รองถอนหนอนพิษ เขามีส่วนช่วยลง มือทั้งหมด เขาเชื่อว่าด้วยความสามารถของน้องเก้า จะต้องนา หนอนกู่ในร่างของบิดาออกมาได้ส าเร็จแน่
ด้วยวิธีนี้ ท่านพ่อก็จะไม่ต้องทนทุกข์ทรมานจากความอัปยศนี้ อีกต่อไป
โม่จิ่วเยี่ยครุ่นคิดอยู่สักพัก จนในที่สุดก็ตัดสินใจ
“ได้ ข้าจะลองดู”
ขณะเอ่ย โม่จิ่วเยี่ยก็หยิบไข่มุกราตรีทั้งเจ็ดเม็ดที่ห่อไว้ใน ชายเสื้อออกมาทั้งหมด
ทันใดนั้น ภายในถ้าก็สว่างเจิดจ้าราวกับกลางวัน
เพื่อยืนยันตาแหน่งของหนอนกู่ในร่างของบิดา โม่จิ่วเยี่ยจึงนากู่ คู่กายของปรมาจารย์ซือเหมิงออกมา
