ม่จิ่วเยี่ยจึงยิ่งมั่นใจในสิ่งที่เขาคาดเดาเสือตกลงไปในหนองน ้าแห่งนี้มาเกือบครึ่งก้านธูป มันน่าจะหายใจไม่ออกและตายไปแล้วแต่ฟังเสียงของมัน กลับไม่มีทีท่าว่าจะอ่อนแอหรือหมดแรงเลยแม้แต่น้อยโม่จิ่วเยี่ยส่งคบเพลิงให้พี่หก “ข้าจะลงไปดูก่อน ก่อนจะได้ยินข่าวจากข้า พวกท่านอย่าท าอะไรบุ่มบ่าม”เขารู้ว่าหากตนไม่ลงมือโดยไม่คาดคิด จะต้องถูกพวกพี่ชายขัดขวางแน่นอน ดังนั้นโม่จิ่วเยี่ยจึงกระโดดลงไปในหนองน ้าทันทีที่พูดจบในเวลาเดียวกัน เขาก็ได้ยินเสียงร้องเรียกอย่างร้อนรนดังมาจากด้านหลัง“ไม่ได้”“น้องเก้า ให้พี่ใหญ่ไปเถอะ”“น้องเก้า เจ้าอย่าประมาท”“น้องเก้า…”
การพูดมักจะช้ากว่าการกระท าเสมอ ขณะที่โม่จิ่วเยี่ยได้ยินเสียงเรียกเหล่านี้ ร่างของเขาก็จมหายเข้าไปในหนองน ้านั้นแล้ว และยืนมั่นคงอยู่บนพื้นแข็งสถานที่ใต้น ้าที่ควรจะมืดสนิทกลับมีแสงสลัว ๆโม่จิ่วเยี่ยสามารถระบุได้ว่าแสงนี้มาจากตะเกียงน ้ามัน นั่นหมายความว่าที่นี่คงจะมีคนอยู่ไม่มีเวลาให้คิดอะไรมาก เพราะตรงหน้าของเขาคือเสือตัวนั้นที่ก าลังตกใจ มันจ้องมองเขาอย่างดุร้าย ตั้งท่าเตรียมโจมตีแล้วโม่จิ่วเยี่ยรู้ดีว่าเพื่อจะหาทางออกจากสถานการณ์นี้ เขาต้องจัดการกับเสือตัวนี้ก่อนดังนั้นเขาจึงยกมีดสั้นขึ้น ล็งไปที่คอของเสือแล้วแทงลงไปหากเป็นคนธรรมดา มีดเล็ก ๆ นี้แม้จะแทงลงไปก็คงท าอะไรเสือได้ไม่มากนักแต่โม่จิ่วเยี่ยเป็นใครกัน? เขาคือเทพสงครามที่ชาวต้าซุ่นต่างสร
