ก็เคลื่อนไหวล าบากโม่จิ่วเยี่ยจ าเป็นต้องอยู่รอให้พี่ใหญ่กับพี่รองฟื้นและตรวจสอบสถานการณ์ก่อน ค่อยออกไปตามหาบิดาพี่หกอาจจะออกไปก่อนได้ แต่เขาไม่มีของช่วยชีวิตมากมายเหมือนโม่จิ่วเยี่ย หากออกไปแล้วเจอกับอันตราย ไม่เพียงไม่สามารถหาตัวบิดาได้ แต่ยังจะกลายเป็นภาระให้พี่น้องคนอื่นด้วยดังนั้น ไม่ว่าเขาจะวิตกกังวลในใจมากเพียงใด ก็ไม่ได้เสนอตัวจะออกไปตามหาคนทันที่ในเมื่อตอนนี้ก็ไม่อาจท าอะไรได้ โม่จิ่วเยี่ยจึงสอบถามเรื่องราวของพี่สามและคนอื่น ๆ หลังจากมาถึงชายแดนตะวันตก“พี่สาม พวกท่านหาที่นี่เจอได้อย่างไร?”
“พวกเราหาที่นี่เจอด้วยความบังเอิญ” น ้าเสียงของพี่สามมีความรู้สึกจนปัญญาอยู่บ้างเขาหยุดชั่วครู่แล้วพูดต่อ “หลังจากมาถึงชายแดนตะวันตก พวกข้าก็ตามหาเบาะแสทุกหนทุกแห่ง หลังจากมาที่นี่เกือบสามเดือนแทบจะพลิกแผ่นดินชายแดนตะวันตกแล้วแต่กลับไม่พบร่องรอยน่าสงสัยใด ๆ เลย”“สุดท้ายเหลือเพียงภูเขาเสี่ยวชิวที่ยังไม่ได้ตรวจสอบ ข้าจึงฝากความหวังสุดท้ายไว้กับที่นี่ คิดว่าถ้าไม่พบเบาะแสใด ๆ ก็จะรีบกลับเมืองอวิ่นทันที่ และคิดหาวิธีอื่นร่วมกันต่อ”“เมื่อพวกเรามาถึงเนินเขาลูกที่หก ก็รู้สึกว่าที่นี่มีบางอย่างผิดปกติ โดยเฉพาะต้นไม้และพุ่มหนามที่แตกต่างจากเนินเขาลูกอื่นข้าจึงคิดว่าจะต้องตรวจสอบให้แน่ใจสักครั้ง”“ใครจะรู้ว่า พวกเราเพิ่งเข้ามาบนเนินเขาลูกที่หกได้ไม่นาน ก็มีแมงป่องพิษมากมายโผล่มา โชคดีที่เหลียงห่าวซ
