ึ่งเดินน าหน้ามีไหวพริบ รีบเตือนให้ทุกคนให้ใช้วิชาตัวเบากระโดดขึ้นต้นไม้ พวกเราจึงรอดพ้นจากอันตรายมาได้”“หลังจากนั้น ก็เจอกับกบหลากสีสัน โชคดีที่มีผงก ามะถันที่เจ้ากับน้องสะใภ้เก้าน ามาให้ พวกเราจึงรอดมาได้อีก”
“ข้าสังเกตสภาพแวดล้อมที่สัตว์มีพิษพวกนั้นอาศัยอยู่ ชัดเจนว่ามันถูกเลี้ยงดูโดยมนุษย์ ดังนั้นข้าจึงยิ่งมั่นใจ ว่าที่นี่มีโอกาสจะเป็นสถานที่คุมขังท่านพ่อและพี่ชายของพวกเรา”“เดิมทีคิดว่าต่อไปคงจะมีสัตว์มีพิษคล้าย ๆ กันโผล่มาอีก พวกข้าเองก็เตรียมพร้อมตัวป้องกันไว้แล้ว แต่สุดท้ายกลับเจอกับหมอกพิษ”“ตอนแรกหมอกพิษไม่ได้หนาแน่นมากนัก คิดว่าแค่พวกเรากลั้นหายใจและปิดปากปิดจมูกก็คงไม่มีปัญหา ทว่ายิ่งเดินลึกเข้าไปพิษก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้น ในสถานการณ์เช่นนี้ พวกข้าคิดจะถอยกลับก็สายเกินไปเสียแล้ว จึงจ าต้องเดินหน้าต่อไป โดยหวังว่าจะสามารถหลุดพ้นจากหมอกพิษได้เร็วก่อนที่พิษจะออกฤทธิ์”“แม้วิธีของพวกข้าจะสามารถควบคุมการสูดดมพิษได้ แต่ก็ยังหลีกเลี่ยงไม่ได้ทั้งหมด อีกทั้งเขายังรู้สึกว่าพิษนี้มีกลิ่นคล้ายกับตอนที่ตนเองถูกชาวหนานเจียงจับตัวไป ดังนั้นข้าจึงสรุปได้ว่ามันคือยาสลบชนิดหนึ่ง”“ข้าคิดว่าหากพวกเราสามารถหาแหล่งน ้าได้ก่อนจะหมดสติบางทีอาจจะช่วยบรรเทาอาการของพิษได้”“หลังผ่านหมอกพิษมาและมองเห็นแหล่งน ้าอยู่ข้างหน้า แต่พิษแพร่กระจายเร็วเกินไป พวกข้าไม่อาจทนเดินต่อไปจนถึงแหล่งน ้าก็หมดสติเสียก่อน”
พ
