ี่สามยังไม่รู้ว่าหากไม่ใช่เพราะน้องหกและน้องเก้ามาทันเวลาพวกเขาคงตายด้วยน ้ามือของพี่ใหญ่พี่รองไปแล้วโม่จิ่วเยี่ยนึกถึงเรื่องนี้ก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา แต่อันตรายได้ถูกจัดการไปแล้ว ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะพูดถึงกระบวนการอย่างละเอียดดังนั้นจึงไม่ได้พูดถึงมันทันที่ทันมดนั้น พี่หกซึ่งอยู่ใกล้กับพี่ใหญ่และพี่รองมากที่สุดก็อุทานขึ้นมา“พี่รอง ท่านตื่นแล้วหรือ?”พี่สามและพวกเหลียงห่าวก าลังเคลื่อนไหวล าบาก แต่สายตาของพวกเขาทั้งหมดต่างจับจ้องไปที่พี่รองโม่จิ่วเยี่ยรีบเดินเข้าไปใกล้ ๆ และจ้องมองพี่รองอย่างพินิจพิเคราะห์“พี่รอง ท่านยังจ าข้าได้หรือไม่?”โม่เจียเฉิงยังไม่ได้ลืมตาขึ้นมาเต็มที่ เขาเพียงขยับนิ้วมือเล็กน้อยเท่านั้น พี่หกจึงคิดว่าเขาตื่นแล้วเขากลับมามีสติ รู้สึกสับสนมึนงง ราวกับเพิ่งได้รับการโจมตีอย่างหนักเมื่อได้ยินเสียงเรียกที่คุ้นหูดังมา เขาก็พยายามลืมตาโม่เจียเฉิงพึมพ าเบา ๆ “น้องหก?”
โม่จิ่นเหนียนเห็นพี่รองจ าตนเองได้ ก็พยักหน้าแรง ๆ ด้วยความตื่นเต้น “พี่รอง ข้าคือจิ่นเหนียน ท่านคงทรมานมามากแล้ว”โม่จิ่วเยี่ยก็เข้าไปใกล้ “พี่รอง ท่านจ าได้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร?”สายตาของพี่รองเคลื่อนไหวเล็กน้อย ทอดมองโม่จิ่วเยี่ย“เจ้าคือน้องเก้าใช่หรือไม่?”ตอนที่เขาเกิดเรื่อง โม่จิ่วเยี่ยยังเป็นเพียงเด็กหนุ่มอายุสิบกว่าปีบัดนี้เติบโตเป็นชายหนุ่มร่างก าย าหล่อเหลา การที่พี่รองมองเขาแล้วรู้สึกสงสัยบ้างก
