็ไม่ใช่เรื่องแปลก“พี่รอง เป็นข้าเอง ข้าคือโม่จิ่วเยี่ย”ตอนนี้สมองของพี่รองรู้สึกว่าท างานช้าลงคนตรงหน้าเขาเหมือนน้องเก้าจริง ๆ แต่กลับมีร่องรอยของความทุกข์ยากมากกว่าที่เขาจ าได้“เจ้าเป็นน้องเก้าจริง ๆ หรือ?”เมื่อถูกสงสัย โม่จิ่วเยี่ยไม่รู้สึกแปลกใจแม้แต่น้อย นับตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่เขาได้พบกับพี่รอง เวลาก็ผ่านไปกว่าห้าปีแล้ว“พี่รอง ข้าคือโม่จิ่วเยี่ย ตอนนี้ข้าอายุยี่สิบสองแล้ว”“เจ้าพูดอะไร?” พี่รองยิ่งงุนงงมากขึ้น
ขณะโม่จิ่วเยี่ยก าลังจะอธิบายอย่างง่าย ๆ ฝ่ายพี่ใหญ่ก็มีความเคลื่อนไหว“พี่รอง เดี๋ยวข้าจะอธิบายให้ท่านฟังอีกที”ระหว่างที่พูด โม่จิ่วเยี่ยและพี่หกก็มาหน้าแผ่นหินของพี่ใหญ่แล้วพี่หกจับมือพี่ใหญ่ไว้ เรียกเบา ๆ ว่า “พี่ใหญ่…พี่ใหญ่…ข้าคือจิ่นเหนียน”โม่จิ่วเยี่ยก็เช่นกัน เขายืนอยู่ตรงหน้าพี่ใหญ่และเรียกหาเหมือนโม่จวินรุ่ยจะมีอาการดีกว่าพี่รองอยู่บ้าง ขณะถูกเรียกเขาก็ลุกขึ้นนั่งด้วยความช่วยเหลือจากน้องหก“น้องหก น้องเก้า ข้าเป็นอะไรไป”เขารู้สึกไม่เชื่อเหมือนกันตอนเห็นโม่จิ่วเยี่ย แต่เมื่อครู่ตอนเขายังงุนงงอยู่ เหมือนจะได้ยินน้องเก้าบอกว่าตัวเองอายุยี่สิบสองแล้ว อีกทั้งดูจากหน้าตาของคนตรงหน้า เขาก็ยืนยันได้ว่าคนผู้นี้คือน้องเก้าอย่างไม่ต้องสงสัยส่วนน้องหกยิ่งไม่ต้องพูดถึง เขายังคงเหมือนเดิม เพียงแต่ดูโตขึ้นเล็กน้อยเท่านั้น………………………………………………………………………………………………………………………………………………………
