องพี่น้องก็ยังคงคุ้นเคย เพราะภูเขาเสี่ยวชิวประกอบด้วยเนินเขามากมาย และชาวบ้านท้องถิ่นก็จะใช้ชื่ออย่าง“เนินเขาลูกที่หก” เพื่อพูดถึงพวกมันแม้ว่าพวกเขายังไม่สามารถยืนยันได้อย่างแน่ชัดว่าสิ่งที่ปรมาจารย์ซือเหมิงพูดนั้นเป็นความจริงหรือไม่ แต่ค าตอบนี้ก็น่าเชื่อถือกว่าค าตอบก่อนหน้านี้เพื่อยืนยันให้ชัดเจนยิ่งขึ้น โม่จิ่วเยี่ยหยิบเกลือขึ้นมาก าไว้ในมืออีกครั้ง“ตามที่ข้ารู้มา เนินเขาลูกที่หกนั้นเต็มไปด้วยพุ่มไม้หนาม จะสร้างสุสานได้อย่างไร?”
ความจริงแล้ว เขาไม่รู้สถานการณ์ของเนินเขาลูกที่หกว่าเป็นอย่างไร ที่พูดเช่นนี้ไปก็เพื่อหลอกล่อคนเท่านั้นปรมาจารย์ซือเหมิงส่ายหน้าอย่างแรง “เป็นไปไม่ได้ เนินเขาลูกที่หกนอกจากจะมีสัตว์ร้ายมากกว่าที่อื่นแล้ว ก็ไม่มีพุ่มไม้หนามอะไรเลย สาเหตุที่ข้าเลือกสร้างสุสานที่นั่น ก็เพราะมีสัตว์ป่าออกมาเพ่นพ่าน จึงไม่มีใครกล้าไปรบกวนต่างหาก”ยิ่งไปกว่านั้น เขายังวางกับดักพิษไว้รอบ ๆ อีกด้วย หากมีผู้ใดเข้าใกล้ ย่อมต้องตายอย่างแน่นอนนี่เป็นสิ่งที่เขาจะไม่บอกกับพี่น้องสกุลโม่เด็ดขาดแม้ว่าตนเองจะไม่อาจบรรลุเป้าหมายของตนเองในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่ได้ แต่ตราบใดที่พี่น้องสกุลโม่กล้าไปช่วยคนที่นั่น ปรมาจารย์ซือเหมิงก็จะท าให้พวกเขาไปแล้วไม่ได้กลับมา ผลลัพธ์สุดท้ายคือการตายตามคนรักของเขาไปส่วนโม่ฉิงถูกควบคุมโดยกู่คู่กายของเขาเอง ปกติแล้วเขาจะใช้มันควบคุมคนทุกสิบวัน เพื่อให้โม่ฉิงอย
