โม่จิ่วเยี่ยเปิดจุกขวดอย่างรวดเร็ว แล้วเทยาลงบนบาดแผลที่ขาของปรมาจารย์ซือเหมิงเพียงไม่กี่วินาที่ บาดแผลของปรมาจารย์ซือเหมิงก็เริ่มเน่าเปื่อยทีละน้อยต่อหน้าต่อตาเลือดหนองเริ่มไหลออกมาจากแผลที่ยังติดกับเนื้อ ปรมาจารย์ซือเหมิงตกใจจนเหงื่อท่วมตัว เมื่อรวมกับอาการคันแปลก ๆ ทั่วร่างกาย ตอนนี้เขาอยากจะกระแทกหัวตัวเองตายเสียให้รู้แล้วรู้รอดโม่จิ่วเยี่ยหัวเราะเยาะอีกครั้ง ยกขวดกระเบื้องในมือขึ้นมา ท าท่าจะเทลงบนบาดแผลที่อื่นของปรมาจารย์ซือเหมิงปรมาจารย์ซือเหมิงพยายามส่ายหัวไปมาอย่างแรง พร้อมกับส่งเสียงที่ไม่มีใครเข้าใจโม่จิ่วเยี่ยรู้ว่าจิ้งจอกเฒ่าทนไม่ไหวแล้วเป้าหมายของเขาคือการถามเอาข้อมูลที่เป็นประโยชน์ออกมาจากปากของปรมาจารย์ซือเหมิง ในเมื่ออีกฝ่ายมีท่าทียอมประนีประนอม เขาจึงให้โอกาสศัตรูได้พูดอย่างไรเสีย ตอนนี้ปรมาจารย์ซือเหมิงก็อยู่ในมือของเขาแล้วการจะทรมานเขาเพื่อแก้แค้นให้บิดาและพี่ชายก็ไม่จ าเป็นต้องรีบร้อน
ดังนั้น โม่จิ่วเยี่ยจึงเก็บขวดเล็กไว้ แล้วดึงผ้าที่ผิดปากปรมาจารย์ซือเหมิงออก“คิดให้ดีก่อนจะพูด ไม่เช่นนั้นเจ้าจะต้องเผชิญกับการทรมานที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม”ปรมาจารย์ซือเหมิงหอบหายใจใหญ่ ในใจก าลังคิดหาวิธีจะหลอกลวงให้ตัวเองรอดพ้นจากสถานการณ์นี้ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเตือนตรง ๆ ว่าหากเขาไม่แสดงความจริงใจออกมา พายุลูกต่อไปจะยิ่งรุนแรงยิ่งกว่าเดิม“เจ้าอยากรู้อะไรก็ถามมา!”โม่จิ่วเยี่ยไม่พูด
