ก็เป็นยาที่เฮ่อจือหร่านมอบให้เขา เป็นยาที่สามารถท าให้แผลเน่าเปื่อยได้
ทว่าเฮ่อจือหร่านได้ปรับปรุงยานี้เล็กน้อย เมื่อเทยาลงบนร่างกายมันจะเร่งให้แผลเน่าเปื่อยจนถึงขั้นเห็นกระดูก แต่จะไม่ลุกลามยาชนิดนี้ไม่เป็นอันตรายถึงชีวิตของปรมาจารย์ซือเหมิง แต่ก็สามารถท าให้เขาทรมานจนอยากตายได้เช่นกันโดยเฉพาะเมื่อบาดแผลเน่าเปื่อย มันช่างเป็นภาพที่น่าสยดสยองจนไม่อาจมองได้โม่จิ่วเยี่ยออกแรงกระชากผมสีขาวของปรมาจารย์ซือเหมิงบังคับให้เขานั่งตัวตรง จากนั้นเทยาลงบนบาดแผลที่ขาของเขาจากมุมนี้ ปรมาจารย์ซือเหมิงสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนจุดประสงค์ที่เขาท าเช่นนี้ก็เพื่อให้จิ้งจอกเฒ่าได้เห็นกับตา ว่าเนื้อหนังของตนเองก าลังค่อย ๆ เน่าเปื่อย จนกระทั่งเผยให้เห็นกระดูกสายตาของปรมาจารย์ซือเหมิงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่น่าเสียดายที่เขาไม่อาจต่อต้าน ได้แต่อดทนต่อความคันทั่วร่างกายและยอมให้ผู้อื่นจัดการตามใจโม่จงหยวนก็เห็นเจตนาของของโม่จิ่วเยี่ย จึงก้าวไปข้างหน้าและฉีกกางเกงของปรมาจารย์ซือเหมิงออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นบนขาที่พวกเขาสองพี่น้องท าไว้โม่จิ่วเยี่ยถือขวดยาแกว่งไปมาตรงหน้าปรมาจารย์ซือเหมิง แล้วพูดด้วยน ้าเสียงทุ้มลึกว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่านี่คืออะไร?”
แม้ปรมาจารย์ซือเหมิงจะไม่รู้ว่าสิ่งนี้คืออะไรกันแน่ แต่เขาสามารถยืนยันได้ว่ามันเป็นสิ่งที่ใช้ทรมานเขาอย่างแน่นอนเมื่อนึกถึงสิ่งที่เผชิญในสองวันนี้ ปรมาจารย์ซ
