แล้วว่าปรมาจารย์ซือเหมิงคงไม่ยอมสารภาพเรื่องที่อยู่ของบิดาและพี่ชายง่าย ๆ แทนที่จะเสียเวลาพูดจาไร้สาระกับอีกฝ่าย ไม่สู้จัดการให้เด็ดขาดไปเสียเลยคิดได้ดังนั้น เขาจึงล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ หยิบห่อผงคันออกมาเขาไม่ได้ท าทีเป็นขู่ โรยผงเหล่านั้นลงบนตัวของปรมาจารย์ซือเหมิงทันที่ปรมาจารย์ซือเหมิงแต่เดิมก็เชี่ยวชาญด้านการใช้พิษอยู่แล้วเขาจ ากลิ่นของผงคันนี้ได้ ตอนโม่จิ่วเยี่ยเปิดห่อยา เขาจึงอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่โม่จิ่วเยี่ยกลับไม่ได้ให้โอกาสเขาเปิดปากแม้แต่น้อย
ความคันที่ท าให้คนรู้สึกทรมานแผ่ซ่านไปทั่วร่างปรมาจารย์ซือเหมิงในชั่วพริบตา ท าให้เปล่งเสียงหัวเราะน่าขยะแขยง เขาพยายามเงยหน้าขึ้นอย่างแรง หมายจะกระแทกกับเพดานรถม้าโม่จิ่วเยี่ยกับโม่จงหยวนก าลังจ้องมองเขาอยู่ พวกเขาจะยอมให้อีกฝ่ายมีโอกาสนั้นได้อย่างไร?โม่จงหยวนไม่ลังเล รีบเข้าไปปิดปากปรมาจารย์ซือเหมิง ไม่ให้เขาได้โอกาสระบายความรู้สึกออกมาดวงตาของปรมาจารย์ซือเหมิงเต็มไปด้วยความเจ็บปวดถึงขั้นมีน ้าตาไหลออกมาโม่จิ่วเยี่ยกับโม่จงหยวนต่างก็รู้สึกได้ว่า ในยามนี้ปรมาจารย์ซือเหมิงอยู่ในสภาพที่เรียกได้ว่าตายดีกว่าอยู่แต่เมื่อเทียบกับสิ่งที่เขาเคยท ากับบุรุษสกุลโม่และเหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาพวกนั้น ความเจ็บปวดเพียงเล็กน้อยของเขาในตอนนี้ถือว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยมากดวงตาของโม่จิ่วเยี่ยเป็นประกายแดงฉาน เขาหยิบขวดกระเบื้องเล็ก ๆ ออกมาอีกครั้งนี่
