มาจารย์ซือเหมิงก็เริ่มรู้สึกตื่นตระหนกขึ้นแล้ว
สิ่งที่เขากลัวตอนนี้ไม่ใช่ความตาย แต่เป็นการไม่สามารถแก้แค้นให้หญิงอันเป็นที่รัก และยังต้องเผชิญกับการทรมานจนอยู่ไม่สู้ตายโม่จิ่วเยี่ยเห็นปรมาจารย์ซือเหมิงยังไม่ยอมเอ่ยปาก จึงรู้ว่าเขาตระหนักถึงสถานการณ์ของตนเองได้แล้ว“หากเจ้าไม่อยากถูกทรมาน ก็จงบอกที่อยู่ของท่านพ่อกับพี่ชายข้ามาตามตรงเสีย แล้วข้าอาจจะให้เจ้าตายอย่างสงบ”ปรมาจารย์ซือเหมิงยังคงไม่สนใจโม่จิ่วเยี่ย ความคิดของเขาตอนนี้ล่องลอยไปไกล ล่องลอยไปยังช่วงเวลาเมื่อสามสิบปีก่อน…
