่?”ชาวหมานอี๋กลืนน ้าลายอีกครั้ง ดวงตาจ้องมองซาลาเปาเหล่านั้นอย่างเหม่อลอยพลางพยักหน้าแม้หูชงจะถามเช่นนั้น แต่ก็ไม่ได้ให้ซาลาเปาแก่พวกเขาทันที่“หากอยากกินอิ่มนอนอุ่น ก็ต้องท างานแลกเปลี่ยน การคิดเพื่อให้ได้สิ่งเหล่านี้มาด้วยการปล้นชิงย่อมท าไม่ได้เด็ดขาด อีกทั้งมันยังอาจจะแลกมาด้วยชีวิตคนอีกด้วย”กล่าวจบ เขาก็พยักหน้าไปทางศพของชนเผ่าหมานอี๋แล้วพูดต่อ“พวกเจ้าเห็นหรือไม่? คนพวกนี้คือตัวอย่างที่ดีที่สุด”
ในบรรดาศพของชนเผ่าหมานอี๋ มีทั้งญาติและสหายของคนที่รอดหูชงก าลังสังเกตสีหน้าของพวกเขาอย่างละเอียดหากผู้ใดเผยเศร้าโศกหรือร้องไห้ ไม่ว่าจะมีความสามารถเพียงใด เขาก็จะไม่พิจารณาจะเก็บคนไว้คนประเภทนี้มีประมาณสามสิบกว่าคน หูชงสั่งให้เจ้าหน้าที่พาพวกเขาออกไปอีกด้านหนึ่งทันที่จากนั้นหูชงก็เอ่ยต่อ “ตอนนี้ข้าจะให้โอกาสพวกเจ้าได้กิน ใครต้องการบ้าง?”เพียงได้ยินว่าสามารถกินให้อิ่มได้ ชนเผ่าหมานอี๋ที่เหลือต่างแสดงความเต็มใจของตนเองขณะเดียวกัน หูชงก็สังเกตสีหน้าของคนเหล่านั้นอย่างละเอียดอีกครั้ง โดยเฉพาะแววตาที่จริงใจหรือสามารถมองออกได้ง่ายหรือไม่แน่นอนว่าด้วยจ านวนชนเผ่าหมานอี๋ที่มีมากมาย จึงท าให้ข้าไม่อาจยืนยันได้ทันที่แต่เขาก็ยังจับสายตาที่ไม่เป็นมิตรได้มากมายหูชงสั่งให้เจ้าหน้าที่น าคนเหล่านั้นไปอีกด้านหนึ่งอีกครั้งตอนนี้เหลือคนไม่ถึงสองร้อยคน คนกลุ่มก่อสร้างของเขาในอนาคตจะต้องถูกคัดเลือกจากสองร
