้อยคนนี้
“พวกเจ้ามีความสามารถอะไรบ้าง เล่าให้ข้าฟัง”ชนเผ่าหมานอี๋ได้ตระหนักแล้วว่า ชายตรงหน้าก าลังคัดเลือกคนจากพวกเขาแม้ว่าพวกเขาจะไม่รู้ว่าหลังจากถูกเลือกแล้วจะต้องท าอะไร จะมีชีวิตรอดอยู่หรือไม่ แต่เมื่อมองถาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยซาลาเปา ชนเผ่าหมานอี๋ก็รู้สึกว่าการที่พวกเขาเสี่ยงชีวิตมาปล้นที่นี่ ก็เพื่อจะได้กินอิ่มท้องเท่านั้นไม่ใช่หรือ?ยามนี้มีโอกาสได้กินอิ่มท้องสักครั้งแล้ว แม้ว่าจะต้องตาย พวกเขาก็ขอเป็นผีที่ตายอย่างอิ่มหน าดังนั้น หลังจากที่เสียงของชูหงเงียบลง ก็มีคนรีบตอบอย่างรวดเร็ว“ข้าเลี้ยงแกะเป็น ข้าเลี้ยงแกะให้ครอบครัวเศรษฐีมาตั้งแต่เด็ก”“ข้าแข็งแรง ท าอะไรก็ได้ทั้งนั้น”“ข้าสร้างบ้านเป็น”“ข้าท างานไม้ได้”“ข้าไม่มีความสามารถอะไร แต่ข้าขยันท างาน”“…”หูชงยืนฟังผู้คนเหล่านั้นบอกจุดเด่นของตนเองเงียบ ๆ
หลังจากผ่านไปสักพัก พอสุ้มเสียงเบาลงเล็กน้อย เขาจึงโบกมือให้ทุกคน “เอาล่ะ อย่าส่งเสียงดัง ผู้ใดที่มีความสามารถในการสร้างบ้านและงานไม้ จงลุกขึ้น”ชนเผ่าหมานอี๋เหล่านี้ก าลังถูกมัดไว้ ทุกคนจึงอยู่ในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอน แม้พวกเขาจะไม่สามารถเดินได้ แต่การลุกขึ้นยืนไม่ใช่ปัญหาใหญ่ไม่นานนัก ก็มีคนลุกขึ้นยืนราวหกสิบกว่าคนคนจ านวนนี้เกินความคาดหมายของหูชงมากในความทรงจ าของเขา พื้นที่ของชนเผ่าหมานอี๋นั้นแห้งแล้งกันดาร ผู้คนไม่มีอาหารกินอิ่มท้องหรือเสื้อผ้าใส่ให้ตัวอุ่น คนร ่ารวยก็มีไม่มาก ผู้
