นอิ่ม” หูชงหยุดชั่วครู่ แล้วพูดต่อ“แต่เงื่อนไข คือพวกเจ้าต้องภักดีต่อข้า ทว่าความภักดีนี้ไม่ใช่แค่ค าพูด ข้ามียาพิษชนิดหนึ่ง หากกินเข้าไปแล้วจะออกฤทธิ์หลังจากหนึ่งร้อยวัน เมื่อถึงเวลานั้นข้าจะให้พวกเจ้ากินยาเม็ดต่อไปเพื่อยืนยันว่าชีวิตของพวกเจ้าจะปลอดภัย และไม่ส่งผลกระทบต่ออายุขัย กล่าวคือ ตราบใดที่พวกเจ้าภักดีต่อข้า ข้าก็จะแจกจ่ายยาแก้พิษให้พวกเจ้าตามก าหนดเวลา”เมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายจะใช้ยาพิษแลกกับความภักดีของตน คนส่วนใหญ่ก็รู้สึกหวาดกลัวแต่ในบรรดาคนเหล่านี้ก็มีคนที่กล้าหาญอยู่ไม่น้อยพวกเขาไม่ได้ลังเล กล่าวขึ้นว่า “ข้าจะกินยาพิษเพื่อรับรองความภักดีต่อท่าน”“ข้าก็เต็มใจเช่นกัน ขอเพียงได้กินอิ่มท้อง จะให้ข้าท าอะไรก็ได้ทั้งนั้น”เมื่อเห็นว่ามีคนออกหน้า คนที่ยังลังเลอยู่บ้างก็ทยอยแสดงท่าทีตามมาเหลือเพียงไม่กี่คนที่ขลาดกลัวและลังเลอยู่ตรงนั้น
หูชงเห็นว่าคัดเลือกได้ตามจ านวนที่ตนคาดหวังแล้ว จึงกล่าวเสียงดังว่า “ดี พวกเจ้าจงตามข้ามา”ชนเผ่าหมานอี๋ที่ถูกเลือกรู้สึกดีใจเกินคาดแต่ในใจกลับยังคงมีความกังวลอยู่บ้าง“อาหารที่พวกข้าหามาได้ จะส่งกลับไปให้ครอบครัวได้บ้างหรือไม่?”นี่เป็นเสียงจากใจของผู้คนมากมาย ตอนนี้พวกเขาไม่กังวลอะไรแล้ว แต่เพียงหวังว่าในขณะที่ตนเองได้กินอิ่มท้อง ครอบครัวของพวกเขาก็จะไม่ต้องหิวโหยด้วยเช่นกัน
