ี๋อยู่แล้ว แม้วิธีการของหูชงจะไม่สมบูรณ์แบบส าหรับเขา แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีทางออกเลย“พี่หู ไม่ว่าจะเป็นชาวต้าซุ่นหรือชาวหมานอี๋ การที่พวกเขาสามารถอยู่ที่นี่และท างานให้ท่านถือเป็นเรื่องดี แต่ข้าหวังว่าท่านจะไม่ท าร้ายพวกเขาเด็ดขาด”ในฐานะขุนนาง เขาให้ความส าคัญกับชีวิตของราษฎรมากเมิ่งไห่หนิงไม่มีทางจะเห็นแก่ผลประโยชน์ส่วนตัวแล้วไปช่วยเหลือคนไม่ดีให้ท าเรื่องเลวร้ายหูชงรู้ว่าเมิ่งไห่หนิงห่วงใยชาวบ้านตารด า ๆ จึงรีบอธิบายว่า “ใต้เท้าเมิ่งวางใจเถอะ ฮูหยินเก้ามั่นใจในการปรุงยาชนิดนี้มาก”เมิ่งไห่หนิงเชื่อใจเฮ่อจือหร่าน ดังนั้น เมื่อได้ยินหูชงกล่าวถึงยาที่มาจากมือนางอีกครั้ง เขาก็รู้สึกสบายใจขึ้นมากอย่างบอกไม่ถูก“หากเป็นเช่นนั้น พี่หูชงก็รอให้คนพวกนี้ตื่นขึ้นมาแล้วค่อยจัดการเถิด!”หูชงเห็นเมิ่งไห่หนิงไม่คัดค้าน จึงเอามือปิดปากไอเบา ๆ“แค่ก ๆ …ใต้เท้าเมิ่ง ข้าต้องการเพียงห้าสิบคนเท่านั้น”
เมิ่งไห่หนิงถึงกับเบิกตา ผู้คนจากชนเผ่าหมานอี๋ตรงหน้ามีอย่างน้อยสามถึงสี่ร้อยคน แต่หูชงจะรับไว้เพียงห้าสิบคน แบบนี้จะต่างอะไรกับการคิดหาวิธีแก้ปัญหาไม่ได้เลยเล่าหูชงเห็นสีหน้าของเมิ่งไห่หนิง ก็พอจะเดาได้ว่าเขาก าลังคิดอะไรอยู่“ใต้เท้าเมิ่งวางใจได้ ถึงแม้ข้าจะรับคนไว้ได้ไม่มาก แต่ก็มีวิธีแก้ปัญหาอยู่”เมิ่งไห่หนิงเลิกคิ้ว “พี่หูมีวิธีดี ๆ อะไรหรือ?”“ข้าเข้าใจความหมายของใต้เท้าเมิ่งแล้ว ท่านคงรู้สึกไม่สบายใจที่จ
