ะปล่อยคนพวกนี้กลับไปอย่างง่ายดาย แต่คนเหล่านี้ก็เป็นชาวบ้าน จะฆ่าให้ตายก็คงท าไม่ได้”เมิ่งไห่หนิงพยักหน้าติด ๆ “เป็นเช่นนั้นจริง ๆ”หูชงจึงกล่าวความคิดของตนเองว่า “ข้าเห็นว่าชนเผ่าหมานอี๋เหล่านี้ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นคนชั่วทั้งหมด หากมีอาหารให้กินอิ่มท้อง ใครเล่าจะอยากออกมาปล้นสะดมคนอื่นเช่นนี้ ต่อไปเมื่อพวกเขาตื่นขึ้นมาแล้ว หากใต้เท้าเมิ่งไว้ใจข้า ก็มอบเรื่องนี้ให้ข้าจัดการเถอะ”เมิ่งไห่หนิงไม่รู้ว่าหูชงมีวิธีการอย่างไรแต่แค่สามารถไล่คนพวกนี้ไปได้อย่างราบรื่น และท าให้พวกเขาไม่กลับมาก่อเหตุอีกในภายหลัง เขาก็จะสบายใจแล้ว
“ได้ เช่นนั้นข้าจะมอบให้พี่หูจัดการ”เมิ่งไห่หนิงไม่สงสัยในความสามารถของหูชงแม้แต่น้อย เพราะคนที่รับราชการในราชส านักมาหลายปี ย่อมต้องมีความสามารถในการจัดการอย่างแน่นอนยาสลบของเฮ่อจือหร่านไม่ใช่ชนิดที่ออกฤทธิ์นานนัก ชนเผ่าหมานอี๋ที่หมดสติไปจึงเริ่มทยอยฟื้นขึ้นมาหลังจากผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วยามชาวหมานอี๋ที่เพิ่งฟื้นขึ้นมาต่างมีสีหน้างุนงง พวกเขาไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น อีกทั้งยังถูกมัดด้วยผ้าคาดเอวของตัวเองเรื่องคนเมิ่งไห่หนิงได้มอบหมายให้หูชงจัดการทุกอย่างแล้ว เขาจึงไม่ได้แสดงท่าทีใด ๆเหล่าเจ้าหน้าที่ที่เพิ่งมาถึงก็ยืนอยู่รอบ ๆ เมิ่งไห่หนิงตลอดเวลาหากใต้เท้าไม่ออกค าสั่ง พวกเขาก็จะไม่มีการเคลื่อนไหวหูชงเข้าใจความหมายของเมิ่งไห่หนิง จึงก้าวไปด้านหน้าของกลุ่มคนเหล่านั้นเขาชี้
