่นี่เป็นครั้งคราวอย่างไรก็ตาม สิ่งที่โม่ชูหานพูดกลับเป็นเรื่องการบุกรุกของชนเผ่าหมานอี๋ ซึ่งแตกต่างกับเรื่องการปล้นสะดมอย่างสิ้นเชิง
เฮ่อจือหร่านสังเกตเห็นความไม่ชอบมาพากลจากค าพูดของพี่สะใภ้“พี่สะใภ้แปด พี่แปดบอกท่านว่าชนเผ่าหมานอี๋บุกรุกมา ไม่ใช่การปล้นใช่หรือไม่?”พี่สะใภ้แปดชะงักไปครู่หนึ่ง นางดูเหมือนก าลังนึกทบทวนจากนั้นนางก็พยักหน้าอย่างแรง “ใช่ ๆ ๆ เขาพูดว่าเป็นการบุกรุก”เมื่อได้ยินค าพูดของพี่สะใภ้แปด เฮ่อจือหร่านก็รู้สึกทันทีว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดาขณะที่นางก าลังครุ่นคิดอยู่นั้น ฮูหยินผู้เฒ่าก็พาเหล่าสตรีมาเฮ่อจือหร่านรีบเดินออกไปต้อนรับ “ท่านแม่ เรื่องนี้ไม่ธรรมดาท่านพาพวกพี่สะใภ้กับหานเยี่ยไปยังที่ปลอดภัยเถอะ”ฮูหยินผู้เฒ่าพาเหล่าสตรีมาที่นี่ก็เพราะรออยู่ที่หน้าประตูนานแล้ว แต่กลับไม่เห็นเงาของเฮ่อจือหร่านออกมาจึงมาตามด้วยตัวเองใครจะรู้ว่าสะใภ้เก้ากลับบอกให้นางพาทุกคนออกไปสะใภ้แปดอาจจะไม่รู้ถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ แต่นางจะไม่ท าพลาดเรื่องเดียวกัน “ไม่ได้ ชนเผ่าหมานอี๋มามากเกินไป แค่พี่สามีทั้งสองของเจ้าไม่สามารถต้านทานได้แน่”ในขณะที่พูด ฮูหยินผู้เฒ่าก็หยิบปืนยาสลบที่เฮ่อจือหร่านมอบให้พวกนางระหว่างเนรเทศออกมาจากอกเสื้อ
“ในฐานะสตรีสกุลโม่ แม้ไม่มีบุรุษ ก็ต้องพยายามปกป้องบ้านของตัวเอง”นางมองท้องของเฮ่อจือหร่านที่นูนเด่น“ตอนนี้เจ้าก าลังตั้งครรภ์ ลูกหลานเพียงคนเดียวของสกุลโม
