งไม่ยอมแพ้“ท่านแม่ พี่สี่เคลื่อนไหวล าบาก ข้าเองก็ร่างกายไม่คล่องแคล่วไม่สู้ให้ข้าอยู่บ้านคอยดูแลเขาดีกว่า” นางกล่าวนางคิดว่าแม้จะไม่สามารถต่อสู้กับศัตรูได้อย่างเปิดเผยพร้อมกับสตรีในบ้าน แต่การอยู่ในหมู่บ้านซีหลิ่งก็สะดวกกว่ามาก หากเกิดเหตุฉุกเฉินขึ้น นางจะได้ช่วยเหลือคนอื่นได้ทันท่วงที่ฮูหยินผู้เฒ่าเหมือนจะมองความคิดของนางออก ก่อนจะพูดทันทีว่า
“พี่สี่ของเจ้า ในฐานะบุรุษสกุลโม่ มีเหตุผลอะไรที่จะกลัวตาย?ข้าทิ้งอาวุธของข้าไว้ที่นั่นแล้ว หากมีคนจากชนเผ่าหมานอี๋บุกเข้ามาแม้เขาจะต้องตาย ก็ต้องลากศัตรูตายไปด้วยกันสักสองสามคน”เฮ่อจือหร่านเข้าใจดีว่าบุรุษสกุลโม่ไม่มีทางจะหนีทัพ แม้แต่พี่สี่ที่ก าลังพักรักษาตัวอยู่ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น เขายอมตายอย่างกล้าหาญดีกว่าจะเป็นเต่าหดหัวซ่อนตัวอยู่หลังคนในครอบครัวในเมื่อวิธีนี้ก็ใช้ไม่ได้ผล เฮ่อจือหร่านจึงจ าต้องยอมแพ้และคิดหาวิธีอื่น“หากเป็นเช่นนั้น ข้าก็จะเชื่อฟังท่านแม่ ข้าจะไปกับพี่สะใภ้แปดเข้าเมืองไปบอกใต้เท้าเมิ่ง”“ดี เรื่องไม่ควรชักช้า พวกเจ้าสองคนรีบไปเถอะ”ฮูหยินผู้เฒ่าพูดจบก็เรียกให้บรรดาสตรีเปิดทางให้เฮ่อจือหร่านกับสะใภ้แปดรีบออกไปอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นทั้งสองเดินห่างออกไป ฮูหยินผู้เฒ่าก็พูดกับบรรดาสตรีที่เหลืออยู่อย่างจริงจังว่า “แม้พวกเราจะเป็นเพียงสตรีที่ไม่มีก าลัง แต่ก็ไม่อาจปล่อยให้คนนอกมารังแกได้ บัดนี้ บ้านที่พวกเราสร้างขึ้นมาด้วยความยาก
