โม่จิ่วเยี่ยเข้าใจดีว่าพี่ชายทั้งสองรอบคอบ แต่สิ่งที่ส าคัญคือเขารู้ว่าหากปรมาจารย์ซือเหมิงต้องการจะเรียกใช้กู่คู่กาย เขาจึงจ าเป็นต้องท าจิตใจให้สงบลงก่อนแต่ตอนนี้ ปรมาจารย์ซือเหมิงก าลังถูกทุบตีอย่างหนัก ไม่มีทางจะท าจิตใจให้สงบได้เลย การจะเรียกใช้กู่คู่กายนั้นย่อมเป็นไปไม่ได้พี่ห้าพี่หกรอบคอบจริง ๆ พวกเขาหยุดมือลงหลังรู้สึกว่าสั่งสอนได้ที่แล้วส่วนปรมาจารย์ซือเหมิงร่างกายอ่อนปวกเปียกราวกับโคลนที่แผ่อยู่บนพื้น ไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้ร่างกายของเขาถูกมัดจนขยับไม่ได้แม้แต่ในยามที่เคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ การจะลุกขึ้นหลังจากถูกท าร้ายขนาดนี้ก็คงเป็นเรื่องยากล าบากโม่จิ่วเยี่ยไม่ประมาท เฝ้าสังเกตการเคลื่อนไหวทุกอย่างของเขาอยู่ตลอดเวลา ขณะเดียวกันก็ถือปืนยาสลบไว้ในมือ หากอีกฝ่ายมีปฏิกิริยาผิดปกติใด ๆ เขาจะยิงทันที่ปรมาจารย์ซือเหมิงนอนแผ่อยู่บนพื้น พยายามหายใจหอบหนักอย่างไรก็ตาม เขาหยิ่งสโยและทะนงตนมาตลอด จะยอมก้มหัวให้คนอื่นง่าย ๆ เช่นนี้ได้อย่างไร?“พวกเจ้าจะต้องเสียใจที่ท ากับข้าแบบนี้”
เมื่อเสียงพูดจบลง เขาพยายามควบคุมอารมณ์ให้สงบ รวบรวมพลังทั้งหมดไว้ที่จุดเดียว เตรียมพร้อมจะสั่งให้กู่แม่ระเบิดตัวตายโม่จิ่วเยี่ยเห็นเจตนาของเขา ขณะก าลังจะยิงปืนนั้น จู่ ๆ ก็รู้สึกถึงการสั่นสะเทือนในอกเสื้อของตนเขารู้ดีว่า ผู้ใช้กู่ต้องใช้เวลาอย่างน้อยครึ่งก้านธูปเพื่อสั่งให้กู่คู่กายฆ่าตัวตาย ดังนั้น เขา
