จึงไม่ได้เลือกที่จะเหนี่ยวไก แต่กลับล้วงเข้าไปในอกเสื้อ หยิบห่อผ้าเล็ก ๆ ออกมาภายในห่อผ้านั้นเต็มไปด้วยกู่ที่ค้นได้จากตัวปรมาจารย์ซือเหมิงภายใต้แสงจันทร์ เขาสามารถมองเห็นได้ว่า ขวดใบหนึ่งที่มีขนาดใหญ่กว่าใบอื่น ๆ ก าลังสั่นไหวไม่หยุดอยู่ในฝ่ามือของเขาความรู้สึกสั่นสะเทือนที่เขารู้สึกได้เมื่อครู่นี้ มาจากขวดใบนี้ปรมาจารย์ซือเหมิงเองก็เห็นสิ่งที่อยู่ในมือของโม่จิ่วเยี่ยด้วยแล้วหากแสงสว่างมีมากพอ พวกเขาพี่น้องคงจะเห็นดวงตากระหายเลือดของเขาอย่างแน่นอนแม้จะมองไม่เห็นดวงตาของปรมาจารย์ซือเหมิงชัดเจน แต่พี่น้องสกุลโม่ก็รู้ดีว่าจิ้งจอกเฒ่าก าลังจ้องมองขวดเหล่านี้ที่อยู่ในมือของโม่จิ่วเยี่ยเมื่อเผชิญหน้ากับศัตรู โม่จิ่วเยี่ยย่อมไม่ปล่อยโอกาสที่จะท าให้อีกฝ่ายคลุ้มคลั่ง
เขาแกว่งขวดหลายใบไปทางปรมาจารย์ซือเหมิง“ท าไม? เจ้าเห็นสมบัติของตัวเองแล้วร้อนใจหรือ? น่าเสียดายจริง ๆ ที่ของอันตรายพวกนี้ล้วนอยู่ในมือข้า เจ้าไม่มีทางได้มันไปหรอก”เขาจงใจพูดจาเย้ยหยันปรมาจารย์ซือเหมิงเช่นนี้ ไม่ใช่เพียงต้องการพูดด้วยความสะใจโม่จิ่วเยี่ยก าลังถ่วงเวลา เพราะเขารู้สึกได้ว่าจังหวะในการสั่นของขวดใบใหญ่นั้นเพิ่มสูงขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนที่จะเข้าใจสถานการณ์นี้ให้ชัดเจน ชายหนุ่มไม่ต้องการจะเสี่ยงอะไรทั้งนั้นเพื่อความไม่ประมาท โม่จิ่วเยี่ยจึงตัดสินใจลั่นไกปืนยาสลบปรมาจารย์ซือเหมิงจึงเข้าสู่ภวังค์อีกครั้งพี่ห้ากับพี่หกไม่รู
