้สึกแปลกใจกับการกระท าของโม่จิ่วเยี่ยแม้แต่น้อย เพราะพวกเขาก็มีอาวุธแบบเดียวกันนี้อยู่ในมือเช่นกันเพียงแต่เมื่อก่อนพวกเขายังไม่เข้าใจสถานการณ์ดีนัก จึงไม่คิดว่าจะสามารถแก้ปัญหาได้ด้วยวิธีนี้สองพี่น้องไม่มีเวลามาชื่นชมน้องชายที่ใช้อาวุธระดับสูง ทั้งคู่จ้องมองปรมาจารย์ซือเหมิงแล้วถามว่า “น้องเก้า พวกเราควรท าอย่างไร จะเดินทางต่อไปหรือไม่?”
โม่จิ่วเยี่ยพยักหน้า “เดินทางต่อไป พยายามไปถึงชายแดนตะวันตกให้เร็วที่สุดเท่าที่จะท าได้”ตอนนี้เขาอดกังวลใจไม่ได้ ปรมาจารย์ซือเหมิงตั้งใจจะตายถึงสองครั้งแล้ว หากพวกเขายังล่าช้าออกไปอีก โม่จิ่วเยี่ยก็กังวลว่าอีกฝ่ายอาจจะตายระหว่างทางแม้ว่าพวกเขาพี่น้องจะคอยจับตาดู ไม่ให้ปรมาจารย์ซือเหมิงใช้กู่คู่กายฆ่าตัวตาย แต่ถ้าหากเขาตั้งใจไม่ยอมกินดื่ม ก็เกรงว่าจะใช้วิธีอดตายระหว่างทางแล้วโม่จิ่วเยี่ยก็รู้สึกปวดหัวเกี่ยวกับเรื่องนี้ไม่น้อยพวกเขาพี่น้องเดินทางไกลพันลี้มุ่งหน้าสู่เมืองหลวงกระทั่งจับคนได้แล้ว แต่ปรมาจารย์ซือเหมิงกลับเจ้าเล่ห์นัก ถึงขนาดไม่สามารถสอบถามข้อมูลที่เป็นประโยชน์ได้เลยอย่าว่าแต่ไม่มีข้อมูลที่เป็นประโยชน์ เมื่อครู่ตอนจิ้งจอกเฒ่าพลั้งปากพูดออกมา เขาก็รู้แล้วว่าพวกบิดาถูกกู่คู่กายของปรมาจารย์ซือเหมิงควบคุมอยู่ขณะเดียวกันก็รู้ความจริงว่าบิดายังคงมีชีวิต แต่สิ่งที่ส าคัญที่สุดคืออยู่ที่ไหนกันแน่ และพวกเขาเองก็ไม่รู้รถม้าเริ่มออกเดินทางอีกครั้งท่
