ของเขาอย่างตื่นเต้นพร้อมส่งเสียงร้องด้วยความยินดีการเตะครั้งนี้โม่จิ่วเยี่ยไม่ได้ออมแรงแม้แต่น้อย มันเป็นการตั้งใจเตะร่างของปรมาจารย์ซือเหมิงอย่างจังแม้ว่าปรมาจารย์ซือเหมิงจะมีวรยุทธ์ติดตัว แต่เขาก็ยังรู้สึกทนไม่ไหวอยู่บ้างน่าเสียดายที่มือเท้าของเขาถูกมัดด้วยเชือก ท าให้ไม่สามารถขยับตัวได้เลย ขณะที่เขาก าลังจะระเบิดอารมณ์ใส่โม่จิ่วเยี่ย ก็พลันเห็นสัตว์เลี้ยงแสนรักของตน“เป่าเป่ยเอ๋อร์ จัดการเขาซะ!”สัตว์เลี้ยงที่เขาเลี้ยงมา เขารู้ดีถึงพลังของมัน เมื่อเจ้าตัวน้อยแสดงเขี้ยวเล็บออกมา ความดุร้ายของมันก็จะรุนแรงมาก
วันนี้เขาตกอยู่ในเงื้อมมือของพี่น้องสกุลโม่ คงไม่มีความหวังที่จะรอดชีวิตแล้วเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ไม่สู้พาสัตว์เลี้ยงที่รักไปด้วยกัน อย่างน้อยระหว่างทางก็จะไม่เดี่ยวดายแต่ผลลัพธ์ที่ท าให้เขาประหลาดใจคือเสี่ยวไป๋ไม่ได้ฟังค าสั่งของเขาเลย แต่กลับพยายามเอาอกเอาใจโม่จิ่วเยี่ยอยู่ตลอดเวลาปรมาจารย์ซือเหมิงยังคงไม่ยอมแพ้ ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่เชื่อว่าสัตว์เลี้ยงแสนรักของเขาจะไม่ฟังค าสั่ง อาจเป็นเพราะเจ้าตัวน้อยไม่ได้เจอเขามานานจึงตื่นเต้นเกินไปหลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ตัดสินใจสั่งเสี่ยวไป๋ให้ท าร้ายพี่น้องสกุลโม่อีกครั้งใครจะรู้ว่าคราวนี้เสี่ยวไป๋กลับเปลี่ยนร่างเป็นเหยี่ยวและจู่โจมดวงตาของเขาเสียเองปรมาจารย์ซือเหมิงเห็นเช่นนั้นก็ชะงักไปชั่วขณะ ด้วยวรยุทธ์ของเขา แม้มือเท้าจะถูกมั
