ด ก็ยังท าให้หลบเลี่ยงได้แต่ไม่สมบูรณ์แม้ว่าเสี่ยวไป๋จะไม่ได้จิกดวงตาของเขาอย่างแม่นย า แต่มันก็จิกเนื้อออกมาเป็นชิ้นใหญ่ใต้หางตาของเขาอย่างรุนแรง
เลือดสด ๆ ไหลอาบลงมาตามใบหน้าด้านข้างของปรมาจารย์ซือเหมิง เมื่อรวมกับสีหน้าเจ็บปวดและตกใจของเขา ก็ชวนให้ผู้ที่พบเห็นรู้สึกสยดสยองโม่จิ่วเยี่ยเห็นดังนั้นจึงยื่นแขนออกไป เสี่ยวไป๋บินลงมาเกาะทันที่เขาจงใจชมเสี่ยวไป๋ต่อหน้าปรมาจารย์ซือเหมิง“เสี่ยวไป๋ ท าได้ดีมาก”“เป็นไปไม่ได้! มันเป็นสัตว์ที่ข้าเลี้ยงดูมาอย่างดีมาสิบกว่าปี มันไม่มีทางผิดพลาดได้”ยามนี้ปรมาจารย์ซือเหมิงคิดได้เพียงว่าตนเองจ าสัตว์เลี้ยงของตนเองผิด สัตว์เลี้ยงอันเป็นที่รักของเขาไม่มีทางยอมรับคนอื่นเป็นเจ้านายได้โม่จิ่วเยี่ยไม่สนใจความคิดของเขา ตอนนี้ศัตรูคู่อาฆาตของสกุลโม่อยู่ตรงหน้าแล้ว เขาไม่มีอารมณ์จะมาสนทนาเรื่องนี้มากนักพี่หกเป็นคนพูดตรงประเด็น“บอกมา เจ้าซ่อนท่านพ่อกับพี่ชายของข้าไว้ที่ใด?”เมื่อได้ยินค าถามของพี่หก ดวงตาของปรมาจารย์ซือเหมิงก็หดเล็กลงทันที่ พร้อมกันนั้นเขาก็ตระหนักได้ว่าหลายสิ่งหลายอย่างย ่าแย่ยิ่งกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีกส าหรับพี่น้องสกุลโม่ ปรมาจารย์ซือเหมิงคือศัตรูคู่อาฆาตที่สุด
และในใจของปรมาจารย์ซือเหมิงเอง พวกเขาสกุลโม่ก็สมควรถูกทรมานก่อนจะถึงเวลาที่ก าหนดไว้ แล้วตกตายไปอยู่เป็นเพื่อนคนรักของเขาใครจะรู้ว่าเรื่องราวที่ก าลังจะสมบูรณ์แบบ ในเวลาไม่ถึงหนึ่ง
