ปีกลับเกิดเหตุการณ์มากมายเช่นนี้ขึ้นตอนนี้เขาท าได้เพียงท าให้คนตรงหน้าใจเย็น ๆ แล้วหาทางหลบหนีเท่านั้นคิดได้ดังนั้น ปรมาจารย์ซือเหมิงก็รีบสงบสติอารมณ์ทันที่“ข้าไม่รู้ว่าพวกเจ้าก าลังพูดถึงอะไร พวกเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน เหตุใดถึงมาจับตัวข้า?”โม่จิ่วเยี่ยหัวเราะเยาะ “หึ ๆ …เจ้าจิ้งจอกเฒ่า เมื่อครู่เจ้ายังเรียกชื่อพี่หกของข้าได้อยู่เลยไม่ใช่หรือ? ท าไม? ไม่ทันไรก็ไม่รู้จักกันเสียแล้วหรือ?”ปรมาจารย์ซือเหมิงยังคงแกล้งท าเป็นสับสน “ยอดนักรบทรงพลังผู้เลื่องชื่อของสกุลโม่ จนเคยมีคนบูชาภาพวาดของเขาไว้ในบ้าน ข้าจะจ าได้บ้างก็คงไม่แปลกอะไรกระมัง?”เรื่องนี้ก็เป็นความจริงโม่จิ่นเหนียนเกิดมาพร้อมพละก าลังเหนือมนุษย์ ชาวบ้านถึงกับเล่าลือกันว่าค้อนในมือของเขาหนักอย่างน้อยหนึ่งร้อยชั่ง
ในอดีตโม่จิ่นเหนียนน าทัพที่ชายแดน บุกตีกองทัพของชาวหนานเจียงจนแตกพ่าย เรื่องนี้ในตอนนั้นอาจกล่าวได้ว่าเป็นที่รู้กันทั่วบ้านทั่วเมืองแต่ถ้าพี่น้องสกุลโม่เชื่อค าพูดของเขาก็คงโง่มากเหล่าพี่น้องไม่อยากเสียเวลาพูดคุยกับคนประเภทนี้ แต่พวกเขาต่างรู้ดีว่าอีกฝ่ายยังไม่อาจตายได้ ก่อนที่จะรู้เรื่องของบิดาและพี่ชายด้วยเหตุนี้ การสอบสวนจึงท าได้ไม่เต็มที่พวกเขาไม่กล้าท าอะไรรุนแรงเกินไป หากชายชราผู้นี้ตัดสินใจสู้ตายพร้อมกัน ชีวิตของบิดาและพี่ชายของพวกเขาก็อาจตกอยู่ในอันตรายด้วย“พวกข้าพี่น้องเพียงต้องการรู้ที่อยู่ของท่านพ่อกั
