บอยู่ห่างไกลก็ตามบัดนี้ด้วยใบหน้าของคนตรงหน้า หากไม่ใช่ลูกเขยของเขาแล้วจะเป็นใครได้อีก?“ลูกเขย เป็นเจ้าจริง ๆ หรือ? แล้วหร่านหร่านเป็นอย่างไรบ้าง?”เมื่อพูดถึงบุตรสาวของตน น ้าตาของเฮ่อเยวียนหมิงก็ไหลพรากอย่างห้ามไม่อยู่โม่จิ่วเยี่ยไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เมื่อเห็นพ่อตาเป็นห่วงภรรยาของตนเช่นนี้ ความรู้สึกดี ๆ ที่มีต่อเขาก็เพิ่มขึ้นอีกครั้งเขาพยุงเฮ่อเยวียนหมิงให้นั่งลงบนเก้าอี้
“ท่านพ่อตา หร่านหร่านต้องทนล าบากมากมายเมื่อมาอยู่กับข้าแต่ตอนนี้พวกเราตั้งรกรากที่ซีเป่ยแล้ว ความเป็นอยู่ก็ดีขึ้นทุกวันยามนี้นางตั้งครรภ์แล้ว อีกไม่กี่เดือนก็จะคลอด”ส่วนเรื่องที่เฮ่อจือหร่านตั้งครรภ์แฝด โม่จิ่วเยี่ยคิดจะปิดบังเอาไว้ก่อนเพราะทุกคนต่างเชื่อว่าการคลอดลูกแฝดมีโอกาสคลอดยากเพื่อไม่ให้ครอบครัวของฝ่ายภรรยาต้องกังวลโดยไม่จ าเป็นเมื่อได้ยินว่าลูกสาวตั้งครรภ์ น ้าตาของเฮ่อเยวียนหมิงก็ไหลออกมาอีกครั้ง ไม่อาจควบคุมได้ “หร่านหร่านถูกข้าและแม่ของนางตามใจจนเสียคนมาตั้งแต่เด็ก นางไม่กลัวความล าบาก ขอเพียงคนยังปลอดภัยดีก็พอ”โม่จิ่วเยี่ยมาพบพ่อตาก็เพื่อเตือนให้เขาระวังการกระท าของท่านอ๋องเก้า เขารู้ว่าพ่อบ้านคนนั้นจะส่งเสื้อผ้ามาให้ในไม่ช้า เรื่องที่เขาต้องพูดจึงไม่อาจล่าช้าเด็ดขาด“ท่านพ่อตา ข้าเพิ่งพบว่าท่านอ๋องเก้าสมคบกับผู้ใช้กู่คนหนึ่งจากหนานเจียง ผู้ใช้กู่คนนั้นได้มอบหนอนกู่ให้อ๋องเก้าเป็นจ านวนมาก วันนี้อ๋อ
