โม่จิ่วเยี่ยพูดอย่างกระชับและชัดเจน เขารู้สึกว่าไม่จ าเป็นต้องพูดรายละเอียดมากเกินไป เพียงแค่ให้เฟ่ยหนานอวี่รับรู้เรื่องนี้และรับมือได้ทันท่วงทีก็เพียงพอแล้วเขารู้ว่าการกระท าเช่นนี้เท่ากับเป็นการช่วยเหลือหนานฉีทางอ้อม แต่หากปล่อยให้ท่านอ๋องเก้าซึ่งสมคบคิดกับชาวหนานเจียงและใช้วิธีการสกปรกแย่งชิงอ านาจเพื่อเป็นจักรพรรดิ เกรงว่าผู้ที่จะต้องรับเคราะห์คือประชาชนทั่วแผ่นดินต้าซุ่นเสียเองเรื่องเช่นนี้ส าหรับเฟ่ยหนานอวี่แล้ว ถือเป็นเรื่องใหญ่แน่นอนยามนี้เขาใช้หนานฉีปูทางสู่อนาคตของตน หากบัลลังก์นี้ถูกท่านอ๋องเก้าแย่งไป การที่เขาจะท าอะไรต่อไปในอนาคตก็คงจะยิ่งยากล าบากมากขึ้นอีกทั้งเขาก็คิดเหมือนกันกับโม่จิ่วเยี่ย ไม่ว่าตนเองจะสามารถนั่งบนต าแหน่งนั้นในอนาคตได้หรือไม่ หากต้าซุ่นตกอยู่ในมือของคนที่ใช้วิธีการสกปรกแย่งอ านาจเช่นนี้ ประชาชนก็คงไม่มีวันอยู่อย่างสงบสุข“ขอบคุณคุณชายเก้าที่แจ้งให้ทราบ ข้าจะไปหาวิธีแก้ไขเดี๋ยวนี้”โม่จิ่วเยี่ยรู้ว่าเฟ่ยหนานอวี่รีบร้อนจะไปแก้ไขปัญหา เขาเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะอยู่ที่นี่นาน ในเมื่อข่าวส่งถึงแล้ว ภารกิจของเขาก็ถือว่าส าเร็จลุล่วง
“คุณชายเฟ่ยไปจัดการธุระเถอะ วันนี้ข้าตั้งใจจะกลับซีเป่ยแล้ววันหน้าพวกเราคงได้พบกันอีก”“คุณชายเก้าตั้งใจจะไปจากเมืองหลวงแล้วหรือ?”โม่จิ่วเยี่ยพยักหน้า “หากข้าไม่มีธุระส าคัญ ข้าคงไม่เข้ามาในเมืองหลวงแม้แต่ก้าวเดียว วันนี้ธุระเสร็จสิ
