ี่จวนอ๋องเก้าก่อน”
เรื่องที่โม่จิ่วเยี่ยคิด เหล่าพี่ชายย่อมคิดเหมือนกัน แม้โม่จิ่วเยี่ยจะไม่บอกว่าจะกลับไปที่จวนอ๋องเก้า พี่ชายทั้งสองก็คงจะมีคนท าเช่นนั้นอยู่ดี“อื้ม น้องเก้าวางใจได้ พวกข้าจะดูแลคนผู้นี้ไว้ ส่วนเจ้าก็ระวังตัวด้วย หากเกิดอันตรายอะไรขึ้น การรักษาชีวิตไว้คือสิ่งส าคัญที่สุด” พี่ห้าก าชับเขาขึ้นไปยืนอยู่บนที่สูงและมองไปรอบ ๆ แล้ว ที่นี่เป็นสถานที่ที่ค่อนข้างห่างไกล จวนของอ๋องเก้าก าลังมีแขกเหรื่อมากมาย เขาเชื่อว่าอีกฝ่ายจะไม่ไปหาปรมาจารย์ซือเหมิงที่เรือนด้านหลังอีกดังนั้นที่นี่จึงค่อนข้างปลอดภัยกว่าที่อื่น“ได้ พี่ห้า พี่หก พวกท่านรออยู่ที่นี่จนกว่าข้าจะกลับมานะ”หลังจากบอกลาพี่ชาย โม่จิ่วเยี่ยก็กลับไปยังเมืองหลวงอีกครั้งเขากระโดดข้ามก าแพงเข้าไปในจวนอ๋องเก้าโดยตรงคราวนี้ เขาไม่ได้ไปที่ลานเล็ก ๆ ที่บรรดาผู้ติดตามพักผ่อนอยู่แต่เขาไปหาศพของพวกองครักษ์เงาที่เขาเพิ่งสังหารไป จัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดของพวกเขา แล้วค่อย ๆ เดินไปยังสถานที่ที่ท่านอ๋องเก้าจัดงานเลี้ยงต้องยอมรับว่าท่านอ๋องเก้าทุ่มเทพยายามอย่างมากเพื่องานในวันนี้ ถึงขนาดเชิญคณะละครมาแสดง และสร้างเวทีละครขึ้นบนลานกว้างในสวน
บัดนี้การแสดงได้เริ่มขึ้นแล้ว แขกที่มาร่วมแสดงความยินดีทั้งหมดก าลังนั่งชมอยู่ด้านล่างเวที่ เสียงปรบมือเพื่อชื่นชมดังขึ้นมาเป็นระลอกอ๋องเก้าที่เป็นเจ้าภาพงานเลี้ยงวันเกิด นั่งอยู่ที่โต๊ะหลัก
