ตรงข้ามกับเวทีการแสดงข้างกายของเขามีชายาและท่านหญิงอวี้อยู่ข้างกายทว่าความสนใจของท่านหญิงอวี้กลับไม่ได้อยู่ที่เวทีการแสดง แต่กลับมองไปทางโต๊ะของหนานฉีที่อยู่ด้านข้างโม่จิ่วเยี่ยสังเกตอย่างละเอียด กระทั่งเขายืนยันได้ว่าท่านหญิงอวี้ก าลังมองเฟ่ยหนานอวี่อยู่เรื่องนี้ก็ไม่แปลกอะไร เฟ่ยหนานอวี่มีเชื้อสายของราชวงศ์ อีกทั้งยังมีบุคลิกโดดเด่น และมีรูปโฉมหล่อเหลาท่านหญิงอวี้ซึ่งชอบบุรุษหน้าตาดีมาตลอด ย่อมไม่พลาดโอกาสจะพินิจพิเคราะห์เขาแต่เมื่อเป็นสตรีที่กระท าเช่นนี้ กลับท าให้ผู้คนรู้สึกขยะแขยงเฟ่ยหนานอวี่เหมือนจะรู้สึกได้ว่ามีสายตาจ้องมองตนเองอยู่ เขาเพียงเอียงศีรษะเล็กน้อย ก็สามารถระบุที่มาของสายตานั้นได้แล้วด้วยเหตุนี้ เขาจึงรู้สึกร าคาญใจอย่างมาก จึงลุกขึ้นพูดอะไรบางอย่างกับหนานฉี แล้วเดินออกไปจากกลุ่มคน
เมื่อท่านหญิงอวี้เห็นเฟ่ยหนานอวี่ลุกขึ้น นางก็รีบตามไปทันที่แต่เพราะที่นี่มีคนมาก จึงไม่ได้เข้าไปใกล้เขาเฟ่ยหนานอวี่ออกไปก็เพื่อหลบสายตาน่ารังเกียจนั้น เขาไม่มีจุดหมายแน่นอน ดังนั้นจึงท าเพียงเดินเล่นอยู่ในสวนดอกไม้ใครจะรู้ว่าเพิ่งจะเดินเลี้ยวไป ก็ได้ยินเสียงคนเรียกจากด้านหลัง“คุณชายหยุดก่อน” เสียงนี้ช่างเสแสร้งแกล้งท านัก เฟ่ยหนานอวี่หวังจริง ๆ ว่าค าเรียก “คุณชาย” นี้จะไม่ได้เรียกเขาแต่น่าเสียดายที่ที่นี่เงียบสงบและไม่มีใครอยู่อีกตอนนี้สถานะของเขาเป็นเพียงที่ปรึกษาของหนานฉี ใครก็ต่าง
