“ดึกมากแล้ว ข้าคงต้องขอตัวก่อน”
เฟ่ ยหนานอวี่เองก็ระมัดระวังเช่นกัน เมื่อเห็นว่าเขาจะจากไป จึง ชี้ไปที่หน้าต่างบานเดิมที่เขาเข้ามาแล้วกล่าวว่า “ท่านออกไปทางนี้ เถอะ พวกองครักษที่อยู่ข้างนอกมีคนที่หนานฉีส่งมาเพื่อจับตาดูข้า อย่าให้พวกเขาพบเจอท่านได้”
โม่จิ่วเยี่ยพยักหน้า “ได้ คืนวันพรุ่งนี้ ข้าจะมาหาท่านที่นี่อีก”
กล่าวจบ เขาก็พุ่งตัวออกจากหน้าต่างไปอย่างเงียบเชียบราวกับ ภูตผี ออกจากจวนตระกูลเฟ่ยโดยไม่ให้ผู้ใดรู ้เห็น
เมื่อกลับมาถึงที่พักของชาวหนานเจียง พี่ห้ากับพี่หกก็กาลังรอ คอยเขาด้วยความกระวนกระวาย
หลังได้ยินเสียง พวกเขาจึงเอ่ยถามพร ้อมกัน “น้องเก้าใช่ หรือไม่”
โม่จิ่วเยี่ยรู ้ดีว่าพี่ชายทั้งสองเป็ นห่วง และกังวลถึงผลลัพธ ์
“เป็ นข้าเอง พี่ห้า พี่หก พวกเรารีบเข้าไปคุยกันข้างในเถอะ”
เมื่อเข้ามาในห้องแล้ว โม่จิ่วเยี่ยยังไม่ทันได้เปลี่ยนชุดคลุมออก ก็รีบบอกเล่าเรื่องราวที่ตกลงกันไว้กับเฟ่ ยหนานอวี่ในคืนนี้ให้พี่ชาย ทั้งสองฟัง
ได้ยินว่าสามารถติดตามเฟ่ ยหนานอวี่แฝงตัวเข้าจวนอ๋องเก้าใน งานเลี้ยงวันเกิดของอ๋องเก้าได้ พี่ห้ากับพี่หกต่างก็แย่งกันอาสาเป็ น คนเสี่ยง
“น้องเก้า ให้พี่ห้าคนนี้ไปเถอะ”
“น้องเก้า ให้ข้าพี่หกไปเถอะ”
โม่จิ่วเยี่ยส่ายหน้า “ไม่ ข้าต้องไปเอง”
