จะท าขึ้น แต่ก็ไม่ได้รับประกันว่านกจะไม่มาอาศัยอยู่ชั่วคราวดังนั้นโม่จิ่วเยี่ยจึงลองเข้าไปใกล้รังนกอีกครั้ง ยื่นมือข้างหนึ่งไปคล าดูการลูบคล าครั้งนี้ท าให้เขาพบสิ่งใหม่ด้านบนของรังนกมีชั้นบางอย่างบาง ๆ กั้นอยู่ หากไม่เอื้อมมือเข้าไปก็ไม่อาจมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าโม่จิ่วเยี่ยสอดมือเข้าไป ก็สัมผัสกับสิ่งที่คล้ายกับกระดาษ
เขาจึงหยิ่งสิ่งนั้นออกมาและใช้ไฟฉายส่องดูบนนั้นมีเพียงตัวอักษรขนาดเล็กแถวเดียว ‘ค้นหาสัตว์เลี้ยงส่งไปยังจวนอ๋องเก้า’ดวงตาคมดุจน ้าหมึกของโม่จิ่วเยี่ยหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนจะวางกระดาษกลับต าแหน่งเดิมแล้วกระโดดลงจากต้นไม้“น้องเก้า เป็นอย่างไรบ้าง” พี่เจ็ดถาม“ภายในรังนกมีกระดาษอยู่แผ่นหนึ่ง เขียนไว้ว่าค้นหาสัตว์เลี้ยงส่งไปยังจวนอ๋องเก้า”“จวนอ๋องเก้าหรือ”พี่ห้ากับพี่เจ็ดรู้สึกไม่อยากจะเชื่อกล่าวถึงอ๋องเก้า พี่น้องสกุลโม่ต่างคุ้นเคยดีอ๋องเก้าเป็นท่านอ๋องเพียงคนเดียวของราชวงศ์ต้าซุ่นที่รุ่นราวคราวเดียวกับจักรพรรดิซุ่นอู่ และยังเป็นพี่น้องร่วมสายโลหิตกับจักรพรรดิซุ่นอู่อีกด้วยเดิมทีเขาก็ไม่ต่างอะไรกับองค์ชายหนานรุ่ยในตอนนี้ ที่ไม่เคยเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการแก่งแย่งชิงดีในราชส านัก จึงท าให้จักรพรรดิซุ่นอู่คลายความหวาดระแวงไปได้มาก
พวกเขายังเป็นพี่น้องร่วมสายโลหิต จักรพรรดิซุ่นอู่จึงไม่คิดสังหารเขา แต่ทรงแต่งตั้งให้เป็นท่านอ๋องเก้าและให้อยู่ในเมืองหลวงต่อไปอ๋องเก้ามักเก็บตัวเงียบเ
