ชียบ แม้แต่ในยามที่ราชส านักเกิดเรื่องวุ่นวาย ก็ไม่ปรากฏตัวให้คนเห็นจักรพรรดิซุ่นอู่ก็ยังทรงค านึงถึงความสัมพันธ์ฉันพี่น้อง จึงพระราชทานเบี้ยหวัดให้อย่างเพียงพอ ท าให้เขาใช้ชีวิตอย่างสุขสบายมาโดยตลอดพวกโม่จิ่วเยี่ยลงความเห็นว่าลายมือบนกระดาษแผ่นนั้นต้องเป็นของปรมาจารย์ซือเหมิงแน่สิ่งที่ท าให้พวกพี่น้องต่างไม่คาดคิดคือ อ๋องเก้าที่ไม่เคยแสดงพิรุธอะไรในยามปกติ กลับมีส่วนเกี่ยวข้องกับปรมาจารย์ซือเหมิงดูท่าราชวงศ์ต้าชุ่นคงต้องเผชิญหน้ากับเรื่องวุ่นวายในอีกไม่ช้านี้เรื่องราวเหล่านี้ส าหรับพี่น้องสกุลโม่แล้วช่างน่าประหลาดใจเกินไป แต่แน่นอนว่าพวกเขาก็รู้ดีว่ามันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับพวกเขาแล้ว“น้องเก้า พวกเราไปที่จวนอ๋องเก้าเพื่อตามหาคนต่อหรือไม่” พี่ห้าเอ่ย
แม้ว่าอ๋องเก้าที่ภายนอกดูเหมือนไม่สนใจเรื่องราวทางโลก แต่อย่างไรเสียเขาก็ยังคงเป็นถึงท่านอ๋อง ในจวนย่อมต้องมีการป้องกันเข้มงวด หากต้องการไปตามหาคนที่นั่น ก็จ าเป็นต้องเตรียมการให้รัดกุม“การไปจวนอ๋องเก้าเป็นสิ่งที่ต้องท า แต่พวกเราต้องมั่นใจเสียก่อน หากเร่งรีบเกินไป จนท าให้เขาไหวตัวทันแล้วหลบหนีไปได้ก็คงไม่คุ้มค่า” โม่จิ่วเยี่ยวิเคราะห์พี่หกเห็นด้วย “นั่นสินะ ในเมื่อเราได้เบาะแสมาอย่างยากล าบากเช่นนี้แล้ว ก็ต้องหาตัวเขาให้พบให้ได้”โม่จิ่วเยี่ยไม่ได้ตอบกลับทันที่ เขามองไปยังกรงที่พี่ห้าถืออยู่ชายหนุ่มรับกรงมาแล้วเปิดผ้าสีด าที่คลุมออก
